Internetowy Słownik Łowiecki

Daniel (Dama dama) – gatunek dzikiego zwierzęcia ssakowego z rodziny jeleniowatych, znany również jako sarna daniel lub sarniak. Pochodzi z obszarów Azji Mniejszej oraz północno-zachodniej Afryki, a do Europy został sprowadzony już w starożytności, a do Polski w XVIII wieku. Długość ciała dania wynosi od 1,30 do 1,60 metra, zaś wysokość w barku około 1,10 metra. Byk osiąga wagę do 80 kg, łania zaś do 50 kg. Charakterystyczną cechą wyglądu jest suknie barwna jasnobrązowa biało nakrapiana latem i ciemnobrązowa z niewidocznym nakrapianiem zimą. Ogon zwierzęcia, nazywany również „kwiatem”, ma długość 18 cm i jest czarny z wierzchu oraz biały od spodu. Na grzbiecie przebiega ciemna pręga, zaś spód tułowia, wewnętrzna strona nóg (badyli) oraz lustro są białe. Wśród danii występuje albinizm i melanizm.

Daniel stanowi istotny element ekosystemu lasów mieszanych, które są jego sprzyjającym środowiskiem naturalnym. Zwierzę to odżywia się roślinnością typową dla tego środowiska – trawami, ziołami, pędami bukwi czy kasztanami. Cykl rozrodczy danii to okres bekowania trwający od połowy października do połowy listopada oraz ciąża trwająca 225-230 dni; w czerwcu rodzi się jedno ciele, które ssie matkę przez 3-4 tygodnie. Daniel osiąga dojrzałość płciową w drugim roku życia. Co roku byk nosi poroże, które zrzuca w kwietniu lub maju, a następnie ponownie je nasadza i pielęgnuje od sierpnia do września. Kulminacja rozwoju poroża przypada na 8-10 rok życia.

Z uwagi na swoją wartość trofealną szczególnie ceniony jest fakt posiadania przez danieła tzw. „łopat”, czyli charakterystycznych fragmentów poroża stanowiących trofeum myśliwskie. Daniel jest również gatunkiem o dużej wartości estetycznej i ekologicznej oraz ważnym elementem polskiej przyrody łowieckiej.