Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: sarna

sarna, sarna (Capreolus capreolus L.)

gatunek łowny z rodziny jeleniowatych z rzędu parzystokopytnych. Długość ciała 95-136 cm, wysokość barkowa 65-90 cm, dł. ogona 2-3,5 cm, ciężar 15- 30 kg. Ubarwienie latem rude, zimą rudopopielate. Spód ciała jasny, na pośladkach biała plama. Młode po urodzeniu są rude w białe cętki. Poroże (parostki) noszą tylko samce (wyjątkowo może się zdarzyć koza z paro- s tka mi). Nasadzają je w okresie zimy i wiosny aż do końca kwietnia, następnie wycierają oraz zrzucają w drugiej połowie października i listopadzie. Dorosły kozioł powinien mieć poroże mocnego szislaka. Kulminacja rozwoju poroża przypada na 6 rok życia. Sarna występuje w całym kraju, zamieszkuje zarówno lasy jak i pola, gdzie tworzy odrębną formę ekologiczną - sarny polnej. Zimą s. tworzą siada (rudle), pozostałą część roku żyją oddzielnie. Kozły zajmują swoje rewiry, których bronią przed innymi rogaczami. Ruja trwa od połowy lipca do połowy sierpnia. W maju rodzą się młode, które odżywiają się mlekiem matki przez 3-4 miesięcy. Pokarm roślinny pobierają od 6-8 dnia życia. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 16 miesięcy. Pokarm sarny stanowią rośliny zielone, pędy młodych drzew i krzewów, mchy i porosty. Hodowla polega na selekcji, ochronie i dokarmianiu zimowym (liściarka, owies, siano, kiszonki). Na rogacze poluje się od maja do września, na kozy od października do stycznia. Trofeum stanowią parostki wyceniane według międzynarodowej punktacji.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj sarna w wyszukiwarce Google

Komentarze użytkowników

Podziel się informacjami z innymi użytkownikami strony.
Jeśli znasz lepszą definicję lub ciekawostki dotyczące hasła sarna, napisz tutaj:

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

strychulec

krótko obcięty ogon wyżła niemieckiego.

sznury

inaczej fladry.

strzałowe

opłata od pozyskanej zwierzyny.

sekundowanie

naśladowanie przez wyżla drugiego ligowca, który zwietrzywszy zwierzynę wystawia ją.

sól

bardzo ważny składnik zimowego dokarmiania zwierzyny; najlepiej podawać w lizawkach zmieszaną z gliną lub sól kamienną.

szpilki

inaczej igły.

siąg

staropolskie określenie rozpiętości skrzydeł ptaków.

strój bobrowy

mazista wydzielina parzystych gruczołów napletkowych bobra, dawniej uważana za uniwersalny środek leczniczy.

siedlisko, siedlisko, ekotop

kompleks czynników glebowych, wodnych i klimatycznych, tworzących warunki bytowania określonej roślinności i związanego z nią świata zwierzęcego.

sagalasówka

broń myśliwska z końca XVIIIr w. wyrobu kowala-rusznikarza Sagalasa ze wsi Bałabanówka w powiecie lipowieckim na ziemi kijowskiej. Salgasówki zdobione były napisami: Se git se bon Sagalas (...)