Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: sarna

sarna, sarna (Capreolus capreolus L.)

gatunek łowny z rodziny jeleniowatych z rzędu parzystokopytnych. Długość ciała 95-136 cm, wysokość barkowa 65-90 cm, dł. ogona 2-3,5 cm, ciężar 15- 30 kg. Ubarwienie latem rude, zimą rudopopielate. Spód ciała jasny, na pośladkach biała plama. Młode po urodzeniu są rude w białe cętki. Poroże (parostki) noszą tylko samce (wyjątkowo może się zdarzyć koza z paro- s tka mi). Nasadzają je w okresie zimy i wiosny aż do końca kwietnia, następnie wycierają oraz zrzucają w drugiej połowie października i listopadzie. Dorosły kozioł powinien mieć poroże mocnego szislaka. Kulminacja rozwoju poroża przypada na 6 rok życia. Sarna występuje w całym kraju, zamieszkuje zarówno lasy jak i pola, gdzie tworzy odrębną formę ekologiczną - sarny polnej. Zimą s. tworzą siada (rudle), pozostałą część roku żyją oddzielnie. Kozły zajmują swoje rewiry, których bronią przed innymi rogaczami. Ruja trwa od połowy lipca do połowy sierpnia. W maju rodzą się młode, które odżywiają się mlekiem matki przez 3-4 miesięcy. Pokarm roślinny pobierają od 6-8 dnia życia. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 16 miesięcy. Pokarm sarny stanowią rośliny zielone, pędy młodych drzew i krzewów, mchy i porosty. Hodowla polega na selekcji, ochronie i dokarmianiu zimowym (liściarka, owies, siano, kiszonki). Na rogacze poluje się od maja do września, na kozy od października do stycznia. Trofeum stanowią parostki wyceniane według międzynarodowej punktacji.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj sarna w wyszukiwarce Google

Komentarze użytkowników

Podziel się informacjami z innymi użytkownikami strony.
Jeśli znasz lepszą definicję lub ciekawostki dotyczące hasła sarna, napisz tutaj:

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

szczerbinka

część przyrządu celowniczego na lufie kulowej lub kombinowanej broni myśliwskiej w postaci blaszki z pionowym wycięciem.

siąg

staropolskie określenie rozpiętości skrzydeł ptaków.

szczeć

uwłosienie ciała dzików.

sztych

iść na sztych: o zwierzynie idącej wprost na stanowisko myśliwego.

skałka

ostry kawałek krzemienia do krzesania iskier w broni skałkowej.

szkody łowieckie

zniszczenie przez zwierzęta łowne plonów pól, ogrodów i lasów.

szczwacz

członek dawnej książęcej służby łowieckiej, układacz chartów i ogarów.

szkodnik

zwierzę wyrządzające szkody w łowisku.

samopał

kłusownicza broń działająca po potrąceniu przez przechodzącego zwierza linki przymocowanej do spustu broni, wycelowanej na przesmyk zwierzyny.

strzelony

o zwierzynie trafionej śmiertelnie.