Definicja hasła: dwulufka
- dwulufka
zob. dubeltówka.
Dwulufka to śrutowa broń myśliwska, składająca się z dwóch luf ułożonych poziomo obok siebie. Jest to rodzaj dubeltówki, czyli dwulufowej broni strzelającej śrutem. Służy głównie do polowania na ptaki i inne zwierzęta. Posiada dwa magazynki, jeden na każdą lufę, wyposażone w mechanizm spustowy. Każda lufa ma osobny mechanizm przeładowania oraz może być wykorzystywana oddzielnie lub równocześnie.
Dwulufka jest popularna wśród myśliwych ze względu na możliwość strzelania do celu z dwóch różnych kierunków jednocześnie. Jej konstrukcja zapewnia doskonałą precyzję strzału oraz trwałość i wytrzymałość. Dodatkowo, broń ta jest lekka i łatwa w obsłudze, co czyni ją idealną dla myśliwych.
Jest także używana w rekonstrukcjach historycznych, umożliwiając odtwarzanie bitew z XIX wieku. Dzięki swoim właściwościom i uniwersalności, dwulufka stanowi istotny element w dziedzinie myślistwa oraz w kulturze rekonstrukcyjnej.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj dwulufka w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę D
- dukt leśny
niezadrzewiony pas dzielący las na jednostki podziału przestrzennego.
- drop, drop (Otis tarda L.)
ptak z rzędu żurawiowatych. Długość ciała 96-102 cm, ciężar 7,4-16 kg. Samiec ma głowę i szyję popielatoszare, wole płowordzawe. Grzbiet, połowa skrzydeł oraz środek ogona są (...)
- dubelt, bekas dubelt, dubelt, bekas dubelt (Capella media Lath)
ptak z rodziny brodźców większy od kszyka. Ubarwienie obu płci jednakowe. Dwie pary zewnętrznych, sterówek od połowy są białe, dwie dalsze białe z ciemnymi plamkami. Na brzuchu (...)
- drążek
kawałek drewna zaopatrzony na końcach w duże obroże, służący do spinania pary psów myśliwskich.
- drzemlik, drzemlik (Falko columbarius L.)
ptak drapieżny z rodziny sokołów czasami używany w sokolnictwie.
- dziedziczność
jedna z podstawowych właściwości wszystkich organizmów, polegająca na zdolności przekazywania potomstwu wszelkiego typu cech.
- defilator
o zwierzęciu przesuwającym się równolegle przed linią myśliwych.
- dołek strzelecki
miejsce pod obojczykiem, w które wstawia się stopkę broni podczas strzelania.
- derkanie
głos wydawany przez derkacza.
- dwudziestak
jeleń byk noszący wieniec, mający po dziesięć odnóg na każdej tyce (regularny) lub na jednej z tyk (nieregularny).