Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: falkonarius

falkonarius, falkonarius, sokolnik

w średniowiecznej Polsce, służący, opiekujący się sokolarnią i ptakami łowczymi. Od XV w. był urzędnikiem dworu.

Falkonarius był osobą zajmującą się opieką nad sokolarnią i ptakami łowczymi w średniowiecznej Polsce. Jego obowiązki obejmowały zapewnienie ptakom odpowiednich warunków do życia, naukę polowania, karmienie i opiekę weterynaryjną. Od XV wieku falkonarius pełnił również rolę urzędnika dworu, zajmując się utrzymaniem sokolarni, przygotowaniem ptaków do polowań oraz innymi obowiązkami na dworze. Jego wysoka pozycja społeczna na dworze królewskim wynikała z kluczowej roli, jaką pełnił w zapewnianiu sukcesu polowań króla i jego gości.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj falkonarius w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę F

zobacz pełną listę haseł

fartuszek, fartuszek, chustka

pęk żółtawych włosów przy sromie sarny, doskonale widoczny nawet z dużej odległości.

field trialsy

wiosenne próby polowe wyżłów angielskich i gładkowłosych niemieckich, mające na celu wykazanie wrodzonych uzdolnień (w klasie młodzieży) oraz uzdolnień i sposobu pracy w polu (w klasie (...)

fuzja

gwarowe określenie śrutowej strzelby myśliwskiej.

FCI

(Federation Cynologique Internationale) - Międzynarodowa Organizacja Kynologiczna (należy do niej także Związek Kynologiczny w Polsce) powołana w celu koordynowania wszystkich zagadnień (...)

flora

ogól gatunków roślin. FN Fabrique Nalionale d'Armes de Guerre w Herstal - belgijska fabryka broni produkująca m.in. znane nadlufki uraz broń samoczynną (śrutową i kulową).

flagi, flagi, chorągwie

fragmenty scypulu zwisające z wieńca w okresie jego wycierania.

farbówka

młoda kuropatwa w okresie, gdy zaczynają jej wyrastać rude pióra na piersi, skrzydłach i w ogonie.

funt dać

dobić grubą zwierzynę pchnięciem kordelasa (obecnie zabronione w Polsce).

fretka, fretka, tchórek

albinotyczna, udomowiona odmiana północnoafrykańskiego tchórza do wypędzania królików z nor.

fajki

zagięte do góry kły dzika rosnące w górnej szczęce (razem z szablami tworzą oręż - trofeum). U starego odyńca są brunatne (mówimy wówczas, że są osmolone lub opalone).