Definicja hasła: odwiatr
- odwiatr
specyficzna woń, którą wydziela strzelona zwierzyna. Pozostaje przez pewien czas na tropie zwierzyny, co umożliwia psu myśliwskiemu odnalezienie jej.
Odwiatr – zjawisko występujące w łowiectwie, polegające na uwalnianiu się specyficznego zapachu po strzeleniu zwierzyny. Składa się z różnych składników, w tym feromonów wydzielanych przez zwierzynę w stresujących sytuacjach. Te substancje chemiczne pozostają na miejscu przez pewien czas i mogą być wykryte przez psy myśliwskie na dużych odległościach. Odwiatr może zawierać również inne produkty uboczne procesu trawiennego zwierzęcia, takie jak amoniak, które również mogą być wykorzystane przez psy myśliwskie do odnalezienia zwierzyny.
Odwiatr jest istotnym elementem w pracy psów myśliwskich, umożliwiając im odnalezienie strzelonej zwierzyny poprzez wykrycie charakterystycznego zapachu pozostawionego na tropie. Skuteczność poszukiwań psów zależy często od ich zdolności do wykrycia i śledzenia odwiatria na danym terenie łowieckim. Dodatkowo, odwiatr może zawierać unikalne informacje o stanie zdrowia czy stresem zwierzęcia, co może być istotne zarówno dla naukowych badań nad zachowaniem zwierząt, jak i dla praktycznego zastosowania przy polowaniach. Dlatego też znajomość i umiejętność interpretacji odwiatria stanowi ważny element w szkoleniu myśliwskich psów.
W praktyce łowieckiej odwiatr jest wykorzystywany do wspomagania polowań poprzez ułatwianie lokalizacji upolowanej zwierzyny. Ponadto coraz powszechniej wykorzystywany jest także do celów naukowych w badaniach nad zachowaniem oraz komunikacją międzygatunkową u dzikich zwierząt. Dzięki możliwości detekcji specyficznego zapachu stosunkowo daleko po oddaniu strzału, odwiatr wpływa nie tylko na praktykę myślistwa, ale i badania naukowe dotyczące dzikich populacji zwierząt.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj odwiatr w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę O
- oszczep
biała broń myśliwska używana od najdawniejszych czasów do pocz. XIX w. Składa się z grubego drzewca (dł. 2-2,5 m) i szerokiego, płaskiego, wydłużonego grotu o liściastym kształcie z (...)
- obkładanie, obkładanie, okładanie -
przeszukiwanie pola przez psa myśliwskiego w celu znalezienia i wystawienia (legawce) lub wypłoszenia (płochacze) ptactwa.
- oręż
trofeum myśliwskie z dzika (szable, fajki lub wieniec jelenia).
- obowiązek stanu
najuciążliwszy z ciężarów łowieckich książęcego prawa, polegający na obowiązku przyjmowania łowców pod swój dach i zapewnieniu im wszelkich wygód.
- opalone
o brązowym zabarwieniu oręża dzika lub haków jelenia.
- organista
młody jeleń byk, który pierwszy zaczyna ryczeć wieczorem.
- obława
w dawnej Polsce duża (nawet ponad 1000) liczba naganiaczy podczas polowań.
- ogorzałka, ogorzałka (Aythya marila L.)
ptak łowny z rzędu blaszkodziobych należący do grążyc. W Polsce nielicznie, chociaż regularnie, pojawia się na przelotach.
- ochrona przyrody
działalność mająca na celu zachowanie, restytuowanie oraz zapewnienie trwałości użytkowania zasobów przyrody. Polega to m.in. na ochronie pomników przyrody, tworzeniu rezerwatów przyrody, (...)
- odwodzić
dawniej przy broni kurkowej: napinać kurki.