Definicja hasła: osacznik
- osacznik
staropolska nazwa naganiacza.
Osacznik to staropolska nazwa używana w odniesieniu do naganiacza lub psa myśliwskiego, który specjalizuje się w nagabywaniu zwierzyny. Jest to rodzaj psów myśliwskich, które są wykorzystywane do wyprowadzania zwierzyny z jej kryjówek, ułatwiając tym samym polowanie. Ponadto osaczniki mogą być także wykorzystywane do odstraszania dzikich zwierząt od upraw i innych terenów, na których może pojawić się szkoda. Charakteryzują się one wysoką inteligencją oraz łatwością w tresowaniu. Osaczniki są również znane ze swojej siły, wytrzymałości, odwagi oraz silnego instynktu polowania. Często współpracują z innymi psami myśliwskimi takimi jak gończe i tropiciele. Osaczniki są również chętnie hodowane jako psy myśliwskie lub towarzyszące, gdyż cechuje je oddanie właścicielowi oraz chęć pomagania mu w aktywnościach łowieckich. Są one zazwyczaj bardzo lojalne i lubią spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu, co czyni je idealnymi towarzyszami dla aktywnych osób prowadzących życie na łonie natury.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj osacznik w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę O
- obciąć
1) o zwierzynie: ustalić za pomocą tropienia jej obecność w miocie;
2) o dzikach atakujących i raniących doskakujące do nich psy.
- obcierka, obcierka, ocierka
strzał raniący zwierza tylko powierzchownie.
- obkładanie, obkładanie, okładanie -
przeszukiwanie pola przez psa myśliwskiego w celu znalezienia i wystawienia (legawce) lub wypłoszenia (płochacze) ptactwa.
- ostatni miot
żartobliwie - myśliwska biesiada w terenie, organizowana bezpośrednio po polowaniu.
- obława
w dawnej Polsce duża (nawet ponad 1000) liczba naganiaczy podczas polowań.
- odkapturzyć
zdjąć kaptur z głowy ptaka łowczego.
- odstrzał sanitarny
usunięcie z łowiska sztuki wyraźnie chorej. Można, a nawet należy, wykonać go bez względu na posiadanie odstrzału czy okres ochronny. Po dokonaniu odstrzału sztukę należy dostarczyć do (...)
- okładać
inaczej obkładać.
- otrąbić
ogłosić trąbieniem koniec polowania.
- odrzut
cofnięcie się broni po strzale spowodowane działaniem gazów prochowych, odczuwalne jako uderzenie w dołek strzelecki.