Definicja hasła: baran
- baran, baran, tryk
dorosły samiec muflona.
Baran to dorosły samiec muflona, który jest gatunkiem zwierzęcia z rodziny owczych. Jest to zwierzę o dużych rozmiarach, które może ważyć nawet do 100 kg. Baran ma długą sierść, która jest czarna lub brązowa w kolorze i ma białe plamy na grzbiecie i bokach. Jego długie, skręcone rogi są używane do walki między samcami o samice. Barany posiadają długie uszy i długi ogon.
Barany żyją w grupach składających się z kilku samic i jednego samca. Samce są bardzo terytorialne i walczą między sobą o samice. Samice są mniejsze od samców i mają jaśniejsze ubarwienie. Zazwyczaj barany żyją głównie w lasach Europy Południowej, Środkowej oraz w północnych rejonach Afryki.
Barany są polujonymi zwierzętami, a ich skóra jest używana do produkcji odzieży i obuwia. Ich mięso jest również spożywane przez ludzi, a ich rogami służą jako ozdoby lub narzędzia do rzeźbienia. Czasami hodowane są również na futra oraz mięso dla użytku człowieka.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj baran w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- bokobrody
kępy sierści na policzkach rysia.
- broń odtylcowa
broń myśliwska ładowana od tyłu (od strony kolby a nie przez wylot lufy), używana obecnie. Nazwę taką wprowadzono dla odróżnienia b.o. od wówczas stosowanej broni odprzodowej. Twórcą (...)
- bernikla obrożna, bernikla obrożna (Branta bernikla L.)
gęś gnieżdżąca się w obrębie koła polarnego. W Polsce można spotkać b. w północnych rejonach kraju w okresie od września do kwietnia.
- blaszkodziobe, blaszkodziobe (Anseriformes)
rząd ptaków wodnych i wodno-błotnych, do których z ptaków łownych należą gęsi i kaczki. B. mają stosunkowo długą i cienką szyję, dziób pokryty miękką skórą, zakończony tzw. (...)
- budka
1) zasłona z gałęzi stosowana przy polowaniach na cietrzewie i bataliony;
2) paśnik dla kuropatw ustawiany w polu.
- bębenek
wabik na kuropatwy, zrobiony z naparstka obszytego z jednej strony irchą, na której napięty jest koński włos.
- bobrowe
jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku pilnowania przez ludność miejscową żeremi bobrów w obrębie osady.