Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: baran

baran, baran, tryk

dorosły samiec muflona.

Baran to dorosły samiec muflona, który jest gatunkiem zwierzęcia z rodziny owczych. Jest to zwierzę o dużych rozmiarach, które może ważyć nawet do 100 kg. Baran ma długą sierść, która jest czarna lub brązowa w kolorze i ma białe plamy na grzbiecie i bokach. Jego długie, skręcone rogi są używane do walki między samcami o samice. Barany posiadają długie uszy i długi ogon.

Barany żyją w grupach składających się z kilku samic i jednego samca. Samce są bardzo terytorialne i walczą między sobą o samice. Samice są mniejsze od samców i mają jaśniejsze ubarwienie. Zazwyczaj barany żyją głównie w lasach Europy Południowej, Środkowej oraz w północnych rejonach Afryki.

Barany są polujonymi zwierzętami, a ich skóra jest używana do produkcji odzieży i obuwia. Ich mięso jest również spożywane przez ludzi, a ich rogami służą jako ozdoby lub narzędzia do rzeźbienia. Czasami hodowane są również na futra oraz mięso dla użytku człowieka.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj baran w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę B

zobacz pełną listę haseł

bruzda

1) wgłębienie na łykach (zwykle mnogie) starych byków jelenia;
2) wgłębienie w profilu gwintowania lufy.

butelka

postawa zaniepokojonego koguta głuszca z wyciągniętą ku górze szyją.

biegi

nazwa nóg łosia, jelenia, daniela, kozicy, muflona i dzika. Jest to określenie ogólne, nie eliminujące nazw odnoszących się do poszczególnych gatunków.

bączek

inaczej antabka.

blaszkodziobe, blaszkodziobe (Anseriformes)

rząd ptaków wodnych i wodno-błotnych, do których z ptaków łownych należą gęsi i kaczki. B. mają stosunkowo długą i cienką szyję, dziób pokryty miękką skórą, zakończony tzw. (...)

berdebuska

nazwa jednej z dawnych strzelb.

brek

typ czterokołowego odkrytego pojazdu konnego na resorach używanego do polowań na przełomie XVIII-XIX w.

berto

drążek, na którym sadza się ptaka łowczego. Dawniej na b. sadzano również puchacza podczas polowania z nim na drapieżniki.

bury

gwarowe określenie wilka.

budka

1) zasłona z gałęzi stosowana przy polowaniach na cietrzewie i bataliony;
2) paśnik dla kuropatw ustawiany w polu.