Definicja hasła: bałuchy
- bałuchy
oczy zająca (trzeszcze)
Bałuchy to oczy zająca, które pełnią ważną rolę w jego zdolności do wykrywania niebezpieczeństwa oraz komunikacji z innymi osobnikami. Umieszczone po bokach głowy, bałuchy są bardzo duże względem reszty ciała zająca i mają kształt okręgu. Wykonane są z cienkiej, elastycznej skóry, przytwierdzonej do kości czaszki, co umożliwia widzenie w różnych kierunkach. Gdy zając czuje się zagrożony, bałuchy trzeszczą, co pozwala mu wykryć potencjalne niebezpieczeństwo. Trzeszczenie to jest spowodowane skurczem mięśni twarzy i szyi, powodującym naprężenie skóry wokół oczu. Bałuchy służą także do komunikacji między samcami i samicami zajęcy - samce używają ich do okazywania uczuć samicom, a samice do wyrażania niezadowolenia lub strachu. Bałuchy mogą być także używane przez młode zające jako sposób wyrażania strachu lub radości.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj bałuchy w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- biała stopa
teren pokryty śniegiem; polowanie na białą stopę, to polowanie na śniegu.
- breneka
potocznie o naboju i pocisku kulowym do broni śrutowej
- brożek
niewielka sieć używana dawniej do łowienia ptaków.
- biała broń myśliwska
broń zaczepna do walki wręcz: rohatyna, oszczep, kordelas, tasak, miecz, nóż myśliwski. Obecnie używane są tylko kordelasy do dokłuwania grubego zwierza (w Polsce sposób zabroniony) i (...)
- baza paszowa
żer dostępny dla zwierzyny w danym łowisku.
- bobrowe
jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku pilnowania przez ludność miejscową żeremi bobrów w obrębie osady.
- Browning
popularna broń samoczynna, której nazwa pochodzi od nazwiska konstruktora Johna Browninga, również twórcy nadlufkt (1926 r.) stanowiącej podstawę produkcji, znana całym świecie, nadlufki (...)
- burknięcie
charakterystyczny odgłos zrywającego się z ziemi jarząbka.
- bukiew
nasiona buka, ulubiona karma zwierzyny, szczególnie dzików. Jeżeli bukiew obrodzi w jakiejś okolicy, to dziki ściągają tam z całego terenu.
- broń odprzodowa
dawna broń myśliwska ładowana od przodu (przez wylot lufy). Najpierw myśliwy nasypywał prochu a następnie wbijał do lufy pocisk. Broń odprzodowa stosowana była od XIV do XIX w.