Definicja hasła: bekanie
- bekanie
akt płciowy u jeleni i danieli.
Bekanie - to zachowanie seksualne występujące u jeleni i danieli, polegające na wydawaniu głośnego, charakterystycznego dźwięku przez samca w okresie godowym. Dźwięk ten ma na celu przyciągnięcie uwagi samic oraz może być słyszany na znaczną odległość. Bekanie służy również do oznaczania terytorium i ostrzegania innych samców o swojej obecności. Samce jeleni i danieli wykonują bekanie poprzez napinanie mięśni gardła, co generuje donośny dźwięk trwający od kilku sekund do kilku minut. Dodatkowo, samce mogą skakać i skradać się podczas bekania, aby zwrócić uwagę potencjalnych partnerek.
Bekanie jest istotnym elementem życia seksualnego jeleni i danieli, pełniąc funkcje zarówno werbowania partnerek, jak i utrzymywania terytorium. Ponadto, stanowi ważne źródło informacji dla myśliwych, umożliwiając identyfikację samców oraz określenie ich pozycji w hierarchii społecznej. Dźwięk bekania jest nieodłącznym elementem obserwacji łowieckich oraz badań zachowań zwierząt leśnych.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj bekanie w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- bróg
ruchomy daszek oparty na czterech słupkach, pod którym przechowuje się siano, liściarkę i inną karmę dla zwierzyny.
- bródka
krótkie piórka ułożone w płaską szczoteczkę, wyrastającą z jednej stosiny tuż przy nasadzie ogona słonki (trofeum).
- bębnienie
zachowanie zajęcy w celu odstraszenia wroga; siadają wtedy na zadzie i przednimi skokami biją o ziemię.
- borówka
przeważnie drewniana trąbka myśliwska.
- bażantarnik
wykwalifikowany pracownik prowadzący hodowlę w bażantarni
- bażantarnia
zamknięty teren przeznaczony do sztucznej hodowli bażantów. W b. znajdują się woliery na ok. 50 bażantów, woliery rodzinne na 1 koguta i 5-8 kur, wylęgarnia, i wychowalnia. Masowy wyląg (...)
- berdanka
przerobiony do użytku myśliwskiego karabin wojskowy systemu Berdana.
- buchtowisko, buchtowisko, buchta
miejsce zryte przez dziki szukąjące pożywienia.
- bekas dubelt
inaczej dubelt.
- broń odprzodowa
dawna broń myśliwska ładowana od przodu (przez wylot lufy). Najpierw myśliwy nasypywał prochu a następnie wbijał do lufy pocisk. Broń odprzodowa stosowana była od XIV do XIX w.