Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: berdebuska

berdebuska

nazwa jednej z dawnych strzelb.

Berdebuska – to jedna z najstarszych form strzelb, której historia sięga XVII wieku w Europie. Typowa berdebuska była wykonana z drewna i posiadała dwa lufy skierowane do przodu, połączone ze sobą, o różnych średnicach. Miała również dwa spusty, co umożliwiało oddanie dwóch strzałów jednocześnie. Berdebuska była popularna wśród myśliwych ze względu na szybkość i skuteczność polowania oraz możliwość oddawania dwóch strzałów naraz. Jej lekkość i poręczność czyniły ją idealnym narzędziem do polowania.

W XIX wieku berdebuska została wyparta przez nowsze modele broni palnej, jednak wciąż stanowi cenną pamiątkę historyczną. Może być spotykana w muzeach broni lub w kolekcjach broni ludzi pasjonujących się historycznymi narzędziami myśliwskimi. Berdebuska jest symbolem dawnej tradycji łowiectwa i polowań oraz testamentem rozwoju broni palnej na przestrzeni wieków.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj berdebuska w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę B

zobacz pełną listę haseł

bobki

odchody łosia, jelenia, daniela, muflona, sarny, zająca i królika.

bukiew

nasiona buka, ulubiona karma zwierzyny, szczególnie dzików. Jeżeli bukiew obrodzi w jakiejś okolicy, to dziki ściągają tam z całego terenu.

bij!

rozkaz wydawany przez sokolnika ptakowi łowczemu, aby zaatakował zwierzynę.

borsuk, borsuk, jaźwiec (Mcles meles L).

gatunek łowny z rodziny łasicowatych. Długość ciała 61-72 cm, wysokość 30 cm, ciężar 10- 16 kg, kończyny silne - przednie zakończone długimi pazurami służącymi do kopania nor. (...)

bekowisko

okres godowy danieli, przypadający na przełom października i listopada (zob. daniel).

blaski

inaczej trzeszcze.

białozór

inaczej sokół białozór.

bydleń jeleni, bydleń jeleni (Hypoderma diana Br)

szkodliwa muchówka, której larwy pasożytują w ciele jelenia, samy i łosia.

biała broń

broń do walki wręcz (miecze, szable, bagnety itp.). We współczesnym łowiectwie kordelas i nóż

bobrowe

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku pilnowania przez ludność miejscową żeremi bobrów w obrębie osady.