Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: berdebuska

berdebuska

nazwa jednej z dawnych strzelb.

Berdebuska – to jedna z najstarszych form strzelb, której historia sięga XVII wieku w Europie. Typowa berdebuska była wykonana z drewna i posiadała dwa lufy skierowane do przodu, połączone ze sobą, o różnych średnicach. Miała również dwa spusty, co umożliwiało oddanie dwóch strzałów jednocześnie. Berdebuska była popularna wśród myśliwych ze względu na szybkość i skuteczność polowania oraz możliwość oddawania dwóch strzałów naraz. Jej lekkość i poręczność czyniły ją idealnym narzędziem do polowania.

W XIX wieku berdebuska została wyparta przez nowsze modele broni palnej, jednak wciąż stanowi cenną pamiątkę historyczną. Może być spotykana w muzeach broni lub w kolekcjach broni ludzi pasjonujących się historycznymi narzędziami myśliwskimi. Berdebuska jest symbolem dawnej tradycji łowiectwa i polowań oraz testamentem rozwoju broni palnej na przestrzeni wieków.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj berdebuska w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę B

zobacz pełną listę haseł

bieleć

o gronostaju, zającu bielaku i pardwie: zmieniać sierść lub pióra na zimę (na białe).

butelka

postawa zaniepokojonego koguta głuszca z wyciągniętą ku górze szyją.

bekasy

nazwa kilku gatunków ptaków łownych z rodziny brodźców. W Polsce występują: bekasik, dubelt i kszyk. Do b. niektórzy zaliczają też słonkę, należącą do tej samej rodziny.

biel

białe czubki szczeciny porastającej grzbiet capa kozicy; stanowi jedno z trofeów kozicy.

białoczółka

inaczej gęś białoczelna.

berło

drążek na który sadza się ptaka łowczego,

bażantarnik

wykwalifikowany pracownik prowadzący hodowlę w bażantarni

bębnienie

zachowanie zajęcy w celu odstraszenia wroga; siadają wtedy na zadzie i przednimi skokami biją o ziemię.

broń myśliwska

broń biała lub palna, wyrabiana lub przystosowana do celów myśliwskich. Pierwszą bronią myśliwską pierwotnego człowieka były pałki i maczugi, później oszczepy, topory, proce, łuki i (...)

berto

drążek, na którym sadza się ptaka łowczego. Dawniej na b. sadzano również puchacza podczas polowania z nim na drapieżniki.