Definicja hasła: berdebuska
- berdebuska
nazwa jednej z dawnych strzelb.
Berdebuska – to jedna z najstarszych form strzelb, której historia sięga XVII wieku w Europie. Typowa berdebuska była wykonana z drewna i posiadała dwa lufy skierowane do przodu, połączone ze sobą, o różnych średnicach. Miała również dwa spusty, co umożliwiało oddanie dwóch strzałów jednocześnie. Berdebuska była popularna wśród myśliwych ze względu na szybkość i skuteczność polowania oraz możliwość oddawania dwóch strzałów naraz. Jej lekkość i poręczność czyniły ją idealnym narzędziem do polowania.
W XIX wieku berdebuska została wyparta przez nowsze modele broni palnej, jednak wciąż stanowi cenną pamiątkę historyczną. Może być spotykana w muzeach broni lub w kolekcjach broni ludzi pasjonujących się historycznymi narzędziami myśliwskimi. Berdebuska jest symbolem dawnej tradycji łowiectwa i polowań oraz testamentem rozwoju broni palnej na przestrzeni wieków.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj berdebuska w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- buszówka
inaczej buszowanie.
- brodzące, brodzące (Ciconiformes)
rząd obejmujący ponad 100 gatunków. Do brodzących z ptaków łownych należy czapla siwa.
- bełt
krótka i ciężka strzała do kuszy; składa się z grotu i trzonu, zaopatrzonego w dolnej części w lotki.
- berto
drążek, na którym sadza się ptaka łowczego. Dawniej na b. sadzano również puchacza podczas polowania z nim na drapieżniki.
- biel
białe czubki szczeciny porastającej grzbiet capa kozicy; stanowi jedno z trofeów kozicy.
- badylarz
byk łosia lub daniela posiadający poroże (zamiast łopat) o odnogach jak u jelenia.
- biała broń
broń do walki wręcz (miecze, szable, bagnety itp.). We współczesnym łowiectwie kordelas i nóż
- bruzda
1) wgłębienie na łykach (zwykle mnogie) starych byków jelenia;
2) wgłębienie w profilu gwintowania lufy.
- baza hodowlana
pogłowie zwierzyny konieczne do prowadzenia hodowli danego gatunku w łowisku.
- bałwan, bałwan, cień
wypchany cietrzew lub zrobiona z tektury jego makieta osadzona na żerdce - bałwanicy. B. umieszczony w koronie drzew (przeważnie brzóz) ma przywabiać cietrzewie.