Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: białozór

białozór

inaczej sokół białozór.

Białozór, inaczej sokół białozór, to ptak drapieżny z rodziny sokołowatych (Falconidae). Charakteryzuje się dużymi, mocnymi skrzydłami oraz smukłą szyją. Jego upierzenie jest białe z ciemnymi plamami na głowie i szyi, a cechuje go również ciemne oczy i nogi. Zwierzę to zamieszkuje tereny w Europie, Azji i Afryce Północnej, często wybierając pola, lasy oraz tereny łąkowe. Białozóry są aktywne w ciągu dnia i odżywiają się głównie owadami, ptakami oraz małymi ssakami, polując na nie z powietrza przy użyciu doskonałych umiejętności lotu.

Zwyczaje lęgowe białozorów obejmują monogamiczny tryb życia oraz budowanie gniazd na drzewach lub skałach. Samica składa zazwyczaj od 2 do 4 jaj, które są wysiadywane przez oboje rodziców przez okres około 30 dni. Młode opuszczają gniazdo po około 6 tygodniach od wyklucia. Ze względu na fakt, że białozóry są objęte ochroną prawną na szczeblu międzynarodowym, ich populację globalnie szacuje się na około 100 000 par.

Podsumowując, białozór to charakterystyczny ptak drapieżny o białym upierzeniu z ciemnymi plamami na głowie i szyi. Jego obecność jest zauważalna w Europie, Azji i Afryce Północnej, a preferowane siedliska to pola, lasy i tereny łąkowe. Z uwagi na swoje znaczenie jako gatunek zagrożony wymaga szczególnej ochrony prawnej.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj białozór w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę B

zobacz pełną listę haseł

białozór

inaczej sokół białozór.

biała broń

broń do walki wręcz (miecze, szable, bagnety itp.). We współczesnym łowiectwie kordelas i nóż

bobrowe

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku pilnowania przez ludność miejscową żeremi bobrów w obrębie osady.

barłóg

legowisko dzika lub niedźwiedzia.

bydleń jeleni, bydleń jeleni (Hypoderma diana Br)

szkodliwa muchówka, której larwy pasożytują w ciele jelenia, samy i łosia.

baka

inaczej poduszka. balistyka - nauka o ruchu pocisków badająca zjawiska zachodzące w lufie po zapaleniu prochu (b. wewnętrzna), ruch pocisku (...)

bielenie

zdejmowanie skóry z ubitej zwierzyny.

białoczółka

inaczej gęś białoczelna.

broń odprzodowa

dawna broń myśliwska ładowana od przodu (przez wylot lufy). Najpierw myśliwy nasypywał prochu a następnie wbijał do lufy pocisk. Broń odprzodowa stosowana była od XIV do XIX w.

breneka

potocznie o naboju i pocisku kulowym do broni śrutowej