Definicja hasła: bekasy
- bekasy
nazwa kilku gatunków ptaków łownych z rodziny brodźców. W Polsce występują: bekasik, dubelt i kszyk. Do b. niektórzy zaliczają też słonkę, należącą do tej samej rodziny.
Bekasy to grupa ptaków łownych z rodziny brodźców, które obejmuje trzy gatunki występujące w Polsce: bekasika, dubelta i kszyka. Charakteryzują się małym rozmiarem, osiągając długość od 25 do 30 cm, oraz ciemnym ubarwieniem z białymi plamami na skrzydłach i ogonie. Ptaki te posiadają długie, szpiczaste dzioby i silne nogi. Ich dieta składa się głównie z owadów, ale także spożywają inne małe zwierzęta jak żaby i ryby. Bekasy są aktywne w ciągu dnia, a ich polowanie jest widoczne zwłaszcza w porze wieczornej, preferując niskie drzewa lub trawę jako punkt wyjścia do zdobywania pożywienia.
Ze względu na łatwość polowania bekasy cieszą się popularnością wśród myśliwych, stanowią także obiekt hodowli jako ptaki ozdobne. Jest to jednak gatunek chroniony przez prawo łowieckie, co wymaga respektowania okresów ochronnych i ostrożności podczas polowania. Niektórzy klasyfikują również słonkę do grupy bekasów ze względu na jej przynależność do tej samej rodziny brodźców.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj bekasy w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- basista
jeleń wyróżniający się basowym głosem.
- buchtowanie
rycie gleby przez dziki w poszukiwaniu pożywienia.
- bujanie
fragment lotu ptaka drapieżnego (gdy „stoi" w powietrzu).
- biotop
środowisko życia organizmów, odznaczające się swoistymi układami warunków ekologicznych (np. staw), które różnią go od sąsiadujących z nim. innych b.
- bażant kaukaski
inaczej bażant zwyczajny.
- biegi
nazwa nóg łosia, jelenia, daniela, kozicy, muflona i dzika. Jest to określenie ogólne, nie eliminujące nazw odnoszących się do poszczególnych gatunków.
- breneka
potocznie o naboju i pocisku kulowym do broni śrutowej
- buchtowisko, buchtowisko, buchta
miejsce zryte przez dziki szukąjące pożywienia.
- broń odprzodowa
dawna broń myśliwska ładowana od przodu (przez wylot lufy). Najpierw myśliwy nasypywał prochu a następnie wbijał do lufy pocisk. Broń odprzodowa stosowana była od XIV do XIX w.