Definicja hasła: bekiesza
- bekiesza
okrycie z sukna podbite futrem używane na polowaniach w zimie, wprowadzone za czasów króla Stefana Batorego.
Bekiesza to okrycie z sukna podbite futrem, które znajduje zastosowanie podczas polowań w okresie zimowym. Nazwa ta pochodzi od niemieckiego słowa "bekiesen" oznaczającego "przykryć", co wskazuje na pierwotne zastosowanie tego rodzaju ubioru do ochrony przed mrozem i zimnem podczas polowań. Bekiesza została wprowadzona do polskiej tradycji łowieckiej za czasów króla Stefana Batorego, co świadczy o długiej historii i znaczeniu tego elementu garderoby w kulturze łowieckiej.
Okrycie to jest charakterystyczne ze względu na swoją konstrukcję, która zapewnia ciepło oraz wygodę podczas trudnych warunków pogodowych spotykanych podczas polowania. Sukno stanowi warstwę zewnętrzną, która chroni przed wiatrem, a futro lub podszyta warstwa dodatkowo izoluje ciało myśliwego przed chłodem. Wybór konkretnych materiałów i ich jakość może różnić się w zależności od preferencji regionalnych, tradycji oraz indywidualnych upodobań myśliwych.
Bekiesza jest ważnym elementem stroju myśliwskiego nie tylko ze względu na funkcjonalność, ale także jest często traktowana jako symbol przynależności do środowiska łowieckiego oraz utrzymywania tradycji. Jednocześnie noszenie bekieszy niesie ze sobą aspekty kulturowe i historyczne, odwołując się do długiej historii polowania i jego miejsca w społecznościach wiejskich i szlacheckich.
Współcześnie bekiesza nadal stanowi istotny element garderoby myśliwskiej podczas polowań zimowych. W miarę rozwoju nowoczesnych technologii tekstylnych pojawiły się również nowe materiały i rozwiązania konstrukcyjne stosowane przy produkcji bekiesz, pozwalając na poprawę ich funkcjonalności oraz dostosowanie do indywidualnych potrzeb użytkowników. Pomimo tych zmian nie straciła ona jednak swojego historycznego znaczenia ani charakteru jako kluczowego elementu ubioru myśliwskiego.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj bekiesza w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- broda
1) pęk piór na szyi głuszca;
2) kępa włosów pod dolną szczęką łosia
3) kępa włosów na grzbiecie kozicy;
4) zwisająca część grzywy jelenia.
- badyle
1) nogi daniela, jelenia i łosia;
2) poroże badylarza.
- basior
dorosły samiec wilka.
- blaszkodziobe, blaszkodziobe (Anseriformes)
rząd ptaków wodnych i wodno-błotnych, do których z ptaków łownych należą gęsi i kaczki. B. mają stosunkowo długą i cienką szyję, dziób pokryty miękką skórą, zakończony tzw. (...)
- berło
drążek na który sadza się ptaka łowczego,
- bernikla obrożna, bernikla obrożna (Branta bernikla L.)
gęś gnieżdżąca się w obrębie koła polarnego. W Polsce można spotkać b. w północnych rejonach kraju w okresie od września do kwietnia.
- brok
dawna myśliwska nazwa bardzo drobnego śrutu.
- biegi
nazwa nóg łosia, jelenia, daniela, kozicy, muflona i dzika. Jest to określenie ogólne, nie eliminujące nazw odnoszących się do poszczególnych gatunków.
- bażant zwyczajny łowny, kaukaski, kolchijski, bażant zwyczajny łowny, kaukaski, kolchijski (Phasianus colchicus L.)
ptak łowny z rodziny bażan- towatych, z rzędu kuraków. Pochodzi głównie z zachodniej i środkowej Azji, do Polski sprowadzony w XVIII w. Samieć jest barwnie upierzony o metalicznym połysku (...)
- bezkurkówka
nowoczesna strzelba myśliwska o kurkach wewnętrznych.