Definicja hasła: biała broń myśliwska
- biała broń myśliwska
broń zaczepna do walki wręcz: rohatyna, oszczep, kordelas, tasak, miecz, nóż myśliwski. Obecnie używane są tylko kordelasy do dokłuwania grubego zwierza (w Polsce sposób zabroniony) i nóż myśliwski.
Biała broń myśliwska to rodzaj broni zaczepnej, którą wykorzystuje się do walki wręcz lub polowania na zwierzęta. Najczęściej spotykanymi typami białej broni myśliwskiej są rohatyna, oszczep, kordelas, tasak, miecz i nóż myśliwski. Rohatyna reprezentuje długi i cienki przedmiot wykonany z drewna lub metalu, wykorzystywany do polowań lub walki wręcz. Oszczep jest podobny do rohatyny, lecz posiada ostry koniec. Kordelas to długi miecz o szerokim ostrzu, wykorzystywany do polowań na duże zwierzęta lub walki wręcz. Tasak natomiast stanowi krótki miecz z szerokim ostrzem i służy głównie do polowań na mniejsze zwierzęta lub do walki wręcz. Miecz jest długim ostrzem wyprodukowanym z metalu i jest również wykorzystywany w walce wręcz.
Obecnie biała broń myśliwska ma ograniczone zastosowanie - kordelasy używane są jedynie do dokłuwania grubych zwierząt (jednak praktyka ta jest zabroniona w Polsce), natomiast noże myśliwskie stosowane są głównie do polowań na mniejsze zwierzęta bądź jako narzędzia w walce wręcz.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj biała broń myśliwska w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- bekanie
akt płciowy u jeleni i danieli.
- bieleć
o gronostaju, zającu bielaku i pardwie: zmieniać sierść lub pióra na zimę (na białe).
- broń myśliwska
broń biała lub palna, wyrabiana lub przystosowana do celów myśliwskich. Pierwszą bronią myśliwską pierwotnego człowieka były pałki i maczugi, później oszczepy, topory, proce, łuki i (...)
- brok
dawna myśliwska nazwa bardzo drobnego śrutu.
- budka
1) zasłona z gałęzi stosowana przy polowaniach na cietrzewie i bataliony;
2) paśnik dla kuropatw ustawiany w polu.
- byk stadny
jeleń byk władający chmarą w okresie rykowiska.
- breneka
potocznie o naboju i pocisku kulowym do broni śrutowej
- bekiesza
okrycie z sukna podbite futrem używane na polowaniach w zimie, wprowadzone za czasów króla Stefana Batorego.
- bielenie
zdejmowanie skóry z ubitej zwierzyny.
- bekas funtowy
gwarowe określenie dubella.