Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: biegi

biegi

nazwa nóg łosia, jelenia, daniela, kozicy, muflona i dzika. Jest to określenie ogólne, nie eliminujące nazw odnoszących się do poszczególnych gatunków.

Bieg:

Bieg stanowi jeden z kluczowych elementów anatomicznych zwierząt łownych, odpowiedzialny za poruszanie się, utrzymanie równowagi i inne czynności. Składa się z kości, stawów, mięśni i ścięgien. Kości biegów są długie i smukłe, co umożliwia zwierzętom szybkie i skuteczne poruszanie się. W przypadku niektórych gatunków (łosia, jelenia, daniela, kozicy i muflona) składają się z dwóch kości udowych i dwóch kości piszczelowych, natomiast u dzików liczba ta wynosi trzy. Stawy biegów służą do połączenia kości oraz umożliwienia ruchu poprzez chrząstkę i torebki stawowe chroniące je przed uszkodzeniem. Mięśnie biegów odpowiedzialne są za napinanie i rozluźnianie stawów oraz wykonywanie ruchu. Ścięgna łączą mięśnie ze stawami i kośćmi. Biegi służą zarówno do poruszania się, jak również utrzymania równowagi podczas skoków czy innych aktywności fizycznych oraz ochrony narządów wewnętrznych przed urazami mechanicznymi.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj biegi w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę B

zobacz pełną listę haseł

biegi

nazwa nóg łosia, jelenia, daniela, kozicy, muflona i dzika. Jest to określenie ogólne, nie eliminujące nazw odnoszących się do poszczególnych gatunków.

bezkurkówka

nowoczesna strzelba myśliwska o kurkach wewnętrznych.

budowisko

inaczej gawra.

buszowanie, buszowanie, buszówka

o psie myśliwskim: przeszukiwanie trzcin i zarośli w pogoni za ptactwem lub zwierzyną.

bukiet

gromadne zrywanie się barwnie upierzonych bażantów przed myśliwym.

berto

drążek, na którym sadza się ptaka łowczego. Dawniej na b. sadzano również puchacza podczas polowania z nim na drapieżniki.

bekas kszyk

inaczej kszyk.

bujanie

fragment lotu ptaka drapieżnego (gdy „stoi" w powietrzu).

brek

typ czterokołowego odkrytego pojazdu konnego na resorach używanego do polowań na przełomie XVIII-XIX w.

bębenek

wabik na kuropatwy, zrobiony z naparstka obszytego z jednej strony irchą, na której napięty jest koński włos.