Definicja hasła: blaski
- blaski
inaczej trzeszcze.
Blaski, inaczej trzeszcze, to charakterystyczne połyskujące odblaski w świetle słonecznym lub reflektorów, które pojawiają się na oczach zająca. Stanowią one efekt odbicia światła od warstwy rogówki oraz ciekłego środka oka. Blaski występują u wielu gatunków zwierząt, jednak szczególnie dobrze widoczne są u zająca.
Zjawisko blasków ma istotne znaczenie dla polowania na zające, ponieważ ułatwia ono lokalizację zwierzęcia w terenie. Łowcy wykorzystują blaski do identyfikacji zająca i oceny jego pozycji oraz ruchu. Pojedynczy blask może być bardzo jasny i łatwy do zauważenia, co umożliwia precyzyjne określenie kierunku, w którym porusza się zwierze.
W praktyce polowania na zające łowcy starają się unikać bezpośredniego patrzenia zwierzyny w oczy, aby uniknąć wywołania blasków, które mogłyby przestraszyć lub zagrozić ucieczką zdobyczy. Zamiast tego koncentrują się na obserwacji ruchu i śladów zwierzęcia, a jedynie okazjonalnie sprawdzają jego pozycję przez zwrócenie uwagi na ewentualne blaski.
W kontekście przyrody i ekologii zjawisko blasków u zająca jest interesującym przykładem adaptacji do środowiska, którego funkcja obejmuje zarówno ochronę przed drapieżnikami poprzez unikanie bezpośredniego kontaktu wzrokowego, jak i ułatwianie polowania człowiekowi poprzez identyfikację zdobyczy.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj blaski w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę B
- biegi
nazwa nóg łosia, jelenia, daniela, kozicy, muflona i dzika. Jest to określenie ogólne, nie eliminujące nazw odnoszących się do poszczególnych gatunków.
- broda
1) pęk piór na szyi głuszca;
2) kępa włosów pod dolną szczęką łosia
3) kępa włosów na grzbiecie kozicy;
4) zwisająca część grzywy jelenia.
- barłóg
legowisko dzika lub niedźwiedzia.
- bałuchy
oczy zająca (trzeszcze)
- bekas dubelt
inaczej dubelt.
- bezoar, bezoar, Izy jelenia
oleista ciecz wydzielająca się w dołkach łzowych przeżuwaczy, zwłaszcza jeleni.
- byk stadny
jeleń byk władający chmarą w okresie rykowiska.
- bekiesza
okrycie z sukna podbite futrem używane na polowaniach w zimie, wprowadzone za czasów króla Stefana Batorego.
- bródka
krótkie piórka ułożone w płaską szczoteczkę, wyrastającą z jednej stosiny tuż przy nasadzie ogona słonki (trofeum).