Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: chycać

chycać

o zającu i samie: poruszać się wolnymi skokami.

Chycać to technika polowania polegająca na wykorzystaniu zwierzęcia jako przynęty. Jest często stosowana do polowania na zające i sarny. Polega ona na wypuszczeniu zwierząt na polowanie, gdzie poruszają się wolnymi skokami. Celem tej techniki jest sprowokowanie drapieżnika do ataku, co umożliwia myśliwemu oddanie strzału.

Chycać może być wykonywane na różne sposoby, najczęściej za pomocą specjalnych klatek lub siatek służących do trzymania zwierząt. Te elementy są umieszczane w miejscach, gdzie drapieżnik może je łatwo zauważyć. Po umieszczeniu przynęty myśliwy ukrywa się i czeka na atak drapieżnika. Technika chycania może być również wykonywana bez użycia klatek lub siatek; w tym przypadku myśliwy musi nauczyć się wypuszczać zwierzęta tak, aby poruszały się one wolnymi skokami.

Chycenie jest uznawane za skuteczną metodę polowania, jednak wymaga odpowiednich umiejętności oraz zrozumienia zachowań łownych zwierząt. W Polsce jest to technika regulowana prawem, która podlega konkretnym ograniczeniom i wymogom dotyczącym sposobu jej wykonania oraz gatunków zwierząt, na które można ją stosować.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj chycać w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę C

zobacz pełną listę haseł

charkot

głos wydawany przez wilka goniącego zwierzynę.

ciołek

roczny samiec żubra, łosia, jelenia lub daniela.

czyhitanie

inaczej szlifowanie.

chałupa

legowisko zająca w śniegu.

czujny

o ostrożnej zwierzynie.

chruściele, chruściele (Rallidae)

rodzina ptaków naziemnych z rzędu żurawiowatych. Z gatunków łownych do chruścieli należą derkacz i łyska.

czysty strzał

strzał kładący Zwierzynę w ogniu.

conductus ferinae

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku odwożenia ubitej zwierzyny, poszukiwaniu postrzałków oraz wożeniu namiotów książęcych podczas polowania.

ciągnięcie

powolne poruszanie się, wędrowanie żubrów, zwierzyny płowej, muflonów,

conductus, conductus, przewód łowiecki

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na dostarczaniu i utrzymywaniu podwód dla księcia, jego strzelców i dworu podczas polowania.