Definicja hasła: cieknąć
- cieknąć
inaczej ciec.
Ciec, inaczej cieknąć, to technika łowiecka polegająca na uchodzeniu pieszo bezszelestnie. Jest szczególnie istotna przy polowaniach na kuraki, gdyż te ptaki są bardzo czujne i łatwo się spłoszyć. Aby skutecznie ciec, myśliwy musi być niezwykle cichy i ostrożny, unikając pozostawiania śladów swojej obecności. Konieczna jest również dobra znajomość terenu oraz umiejętność poruszania się tak, by nie wzbudzać podejrzeń u zwierząt.
Podczas cieku ważne jest unikanie chodzenia po trawie lub ścieżkach, które mogą wywołać hałas lub zwrócić uwagę ptaków. Zamiast tego myśliwy powinien wybierać twardsze powierzchnie, jak skały czy kamienie. Dodatkowo należy unikać noszenia jasnych ubrań lub elementów odblaskowych, które mogłyby być widoczne dla ptaków oraz unikać dużych przedmiotów, takich jak plecaki czy torby, które mogą stwarzać zagrożenie dla zwierząt.
W kontekście polowań na kuraki technika ciekania jest kluczowym elementem zdobycia trofeum. Umiejętność poruszania się bezszelestnie oraz minimalizowanie swojego wpływu na teren łowiecki daje większe szanse na udane polowanie i złapanie ptaka zgodnie z etyką łowiecką. Doskonała znajomość terenu oraz wyczucie przestrzeni są kluczowe dla efektywnego stosowania tej techniki.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj cieknąć w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę C
- czysty strzał
strzał kładący Zwierzynę w ogniu.
- ciągnięcie
powolne poruszanie się, wędrowanie żubrów, zwierzyny płowej, muflonów,
- chyb, chyb, pióra
długie i sztywne włosy wyrastające na grzbiecie dzika i łosia, które w podnieceniu zwierz stroszy (stawia).
- ciecieruk
gwarowe, młody cietrzew kogut.
- chałupa
legowisko zająca w śniegu.
- czarna stopa
teren pozbawiony pokrywy śnieżnej: polowanie na czarnej stopie odbywa się na obszarze, gdzie brak śniegu.
- czuszykanie
jeden z głosów wydawanych przez koguta cietrzewia podczas tokowania.
- czysty ptak
dzielny, doświadczony, dobrze ułożony ptak łowczy.
- chmara
stado żubrów, jeleni, danieli lub łosi.
- conductus ferinae
jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku odwożenia ubitej zwierzyny, poszukiwaniu postrzałków oraz wożeniu namiotów książęcych podczas polowania.