Definicja hasła: cielić się
- cielić się
o samicach żubra, łosia, jelenia i daniela: rodzić młode.
Cielenie to termin z zakresu łowiectwa, opisujący proces rodzenia młodych przez samicę żubra, łosia, jelenia i daniela. Okres ciąży tych zwierząt trwa od 8 do 10 miesięcy w zależności od gatunku. Po porodzie samica stara się zapewnić młodym odpowiednie warunki do rozwoju, często budując gniazdo z gałęzi i liści lub wykopując je w ziemi. Ten proces jest istotny dla bezpieczeństwa młodych, gdyż pomaga im uniknąć ataków drapieżników.
Samice po cieleniu starannie troszczą się o swoje potomstwo, zapewniając mu pokarm oraz ochronę przed zagrożeniami. Oprócz tego, matki mogą uczyć swoje młode umiejętności przetrwania w naturalnym środowisku oraz polowania. Zdolność te są kluczowe dla przyszłego samodzielności i przeżycia młodych w dzikiej przyrodzie.
Cielenie jest więc istotnym etapem w życiu zwierząt kopytnych, wpływającym na ich populację oraz hierarchię ekosystemów naturalnych. Dlatego też monitorowanie tego procesu przez naukowców i leśników jest ważne dla zachowania równowagi w przyrodzie.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj cielić się w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę C
- czapliniec
miejsce licznego gniazdowania czapli. W czaplińcu czaple siwe podlegają całkowitej ochronie.
- chata
gniazdo bobra zbudowane z gałęzi.
- czatownia
obudowane naziemne stanowisko myśliwskie przeznaczone głównie do polowania na wilki i lisy przy przynęcie.
- chłyst
młody jeleń (byczek) przebywający w okresie rykowiska w pobliżu chmary, odpędzany przez stadnego byka.
- czysty ptak
dzielny, doświadczony, dobrze ułożony ptak łowczy.
- conductus ferinae
jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku odwożenia ubitej zwierzyny, poszukiwaniu postrzałków oraz wożeniu namiotów książęcych podczas polowania.
- ciecieruk
gwarowe, młody cietrzew kogut.
- choroba Banga, choroba Banga, bruceloza
choroba wywoływana przez bakterie z grupy brucella; atakuje większość zwierząt łownych. Zwalczanie jest bardzo trudne.
- caniductores, caniductores, psiarze
służebnicy książęcy, którzy wodzili psy myśliwskie.