Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: czas łojny

czas łojny

okres przed rują, gdy samce wykazują najlepszą kondycję fizyczną.

Czas łojny jest okresem w roku, który występuje u dzikich zwierząt, zwłaszcza u dzikich gatunków z rodziny lisowatych. Jest to okres przed rują, gdy samce wykazują najlepszą kondycję fizyczną. W tym czasie samce są bardziej aktywne i agresywne niż zwykle, a także bardziej skłonne do walki o terytorium i partnerki. Zazwyczaj czas łojny trwa od marca do maja, ale może się różnić w zależności od gatunku.

W czasie łojny samce szukają pożywienia i budują swoje terytoria, aby mieć większe szanse na zdobycie partnerki. Jednocześnie stają się bardziej skłonne do rywalizacji o terytorium i roszczenia samic. Ważnym elementem tego okresu jest również werbowanie partnerki poprzez wydawanie charakterystycznych odgłosów i demonstrację siły w walce z innymi samcami.

Czas łojny jest kluczowy dla dzikich zwierząt, ponieważ determinuje sukces rozrodu oraz przetrwanie gatunku. Warto również zauważyć, że samce szybko tracą energię w tym okresie, więc po jego zakończeniu potrzebują czasu na regenerację przed ewentualnymi dalszymi starciami o terytorium i partnerki.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj czas łojny w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę C

zobacz pełną listę haseł

chwatny

inaczej bierny.

czterodwudziestak

jeleń byk noszący poroże posiadające po dwanaście odnóg na każdej tyce (cz. regularny) lub na jednej z tyk (cz. nieregularny).

chwytacz

osoba wybierająca zwierzynę z sieci podczas odłowów.

charkot

głos wydawany przez wilka goniącego zwierzynę.

chody psa

sposób poruszania się psa myśliwskiego podczas pracy w terenie.

chruściele, chruściele (Rallidae)

rodzina ptaków naziemnych z rzędu żurawiowatych. Z gatunków łownych do chruścieli należą derkacz i łyska.

czworak, czworak, fierling

nietypowa broń myśliwska (łamana) posiadająca cztery lufy, przeważnie dwie kulowe i dwie śrutowe.

cielić się

o samicach żubra, łosia, jelenia i daniela: rodzić młode.

conductus, conductus, przewód łowiecki

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na dostarczaniu i utrzymywaniu podwód dla księcia, jego strzelców i dworu podczas polowania.

chata

gniazdo bobra zbudowane z gałęzi.