Internetowy Słownik Łowiecki

Dymorfizm sezonowy to zjawisko występujące u różnych gatunków zwierząt, polegające na zmianie wyglądu zewnętrznego osobnika w zależności od pory roku. Typowe przykłady dymorfizmu sezonowego dotyczą zmiany barwy sierści lub piór, ale mogą także obejmować inne cechy fizyczne, takie jak rozmiar ciała czy długość nóg.

Ptaki stanowią częsty przykład dymorfizmu sezonowego, gdzie zmiana ubarwienia piór zachodzi na skutek adaptacji do zmieniających się warunków środowiskowych oraz potrzeb związanych z okresem lęgowym i ochroną przed drapieżnikami. Przykładem może być dymorfizm sezonowy u kaczki białoszyjej, która w okresie wiosenno-letnim prezentuje rdzawobrązową suknię, by później w zimie zmienić sierść na popielatoszarą.

U ssaków dymorfizm sezonowy jest mniej powszechny niż u ptaków, jednak nadal można go zaobserwować w niektórych gatunkach. Na przykład u wilka arktycznego samce i samice mogą mieć różne ubarwienia sierści w zależności od pory roku - samce mogą być jaśniejsze latem, a ciemniejsze zimą. Również inne cechy fizyczne mogą ulegać zmianom w wyniku dymorfizmu sezonowego, na przykład u bobra amerykańskiego samce są większe niż samice i mają dłuższe uszy oraz ogony.

Dymorfizm sezonowy jest istotny z punktu widzenia adaptacji zwierząt do cyklu życiowego oraz środowiskowych czynników selekcyjnych. Zmiany w szacie zewnętrznej pozwalają zwierzętom lepiej przystosować się do konkretnych warunków panujących w różnych porach roku, chroniąc je przed zagrożeniami i wspierając procesy rozrodu.