Definicja hasła: dźwięk główny
- dźwięk główny
inaczej korkowanie.
Dźwięk główny, zwany również korkowaniem, jest trzecią zwrotką pieśni samca głuszca - ptaka z rodziny kurowatych. Jest to charakterystyczny dźwięk emitowany przez ptaki samce podczas okresu godowego, mający na celu przyciągnięcie samic oraz ogłoszenie swojego terytorium innym samcom.
Korkowanie jest zazwyczaj generowane poprzez szybkie uderzenia skrzydeł i wydawanie serii dźwięków przypominających odgłos kapania wody. Dźwięki te są najczęściej słyszalne wczesnym rankiem oraz podczas zmierzchu, gdy ptaki te aktywnie komunikują się ze sobą.
Dźwięk główny stanowi istotny element zachowań godowych i społecznych gatunków z rodziny kurowatych, a także odgrywa ważną rolę w ich biologii rozrodczej. Warto również nadmienić, że ten charakterystyczny dźwięk może być istotnym elementem identyfikacyjnym dla ornitologów oraz miłośników przyrody podczas obserwacji terenowych.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj dźwięk główny w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę D
- dojeżdżacz, dojeżdżacz, objezdnik
menerfory chartów lub gończych, kierujący nimi podczas polowań par force.
- doprowadzać
o psie myśliwskim: doprowadzać myśliwego do zwierzyny lub do postrzałka.
- dopasowanie broni
dostosowanie kolby, jej długości, grubości i awantażu oraz ciężaru i kalibru broni do budowy anatomicznej myśliwego.
- dwustronnie koronny
jeleń byk noszący wieniec, którego obie tyki zakończone są koronami.
- dziwocza
dawna sieć myśliwska.
- dzikarz
pies używany do polowań na dziki. Z psów rasowych używa się teriery, jamniki, gończe i łajki. Oprócz wymienionych można również używać małych psów nierasowych.
- dziesiątak
jeleń byk noszący wieniec o pięciu odnogach na każdej tyce (regularny) lub na jednej z tyk (nieregularny).
- dzik, dzik (Sus scrofa L.)
ssak z rodziny świniowatych. Długość ciała do 155 cm, wysokość barku do 120 cm, ciężar do 300 kg lub nawet więcej. Ubarwienie dz. wykazuje dużą zmienność w zależności od wieku i (...)
- dziczyzna
jadalne mięso zwierzyny.
- dymorfizm sezonowy
zróżnicowanie szaty zewnętrznej osobnika w różnych porach roku, np. sama w okresie wiosenno-letnim ma suknię rdzawobrązową, a w zimie popielatoszarą.