Definicja hasła: fuzja
- fuzja
gwarowe określenie śrutowej strzelby myśliwskiej.
Fuzja to gwarowe określenie śrutowej strzelby myśliwskiej. Jest to rodzaj broni przeznaczonej do polowań, której konstrukcja łączy cechy zarówno karabinu, jak i strzelby. Fuzja charakteryzuje się długą lufą wykonaną zwykle z mosiądzu lub stali nierdzewnej, posiadającą gwinty umożliwiające montaż różnego rodzaju akcesoriów, w tym celowników optycznych czy lunet. Broń ta dysponuje również magazynkiem mogącym pomieścić do pięciu naboi.
Fuzja jest stosowana przede wszystkim do polowań na duże zwierzęta, takie jak jelenie czy dziki, ze względu na jej znakomitą celność oraz możliwość oddawania strzałów z dużych odległości. Jednakże warto zauważyć, że fuzja wykazuje też silny odrzut, co wymaga od strzelca odpowiedniej techniki trzymania bronii podczas oddawania strzałów.
Ze względu na swoje cechy, fuzja cieszy się dużą popularnością wśród myśliwych - jej wszechstronność oraz skuteczność czynią ją idealną bronią do polowań na duże zwierzęta.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj fuzja w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę F
- fukanie
dźwięk wydawany przez zaniepokojone dziki za pomocą silnego wydmuchiwania powietrza otworami nosowymi.
- fauna
ogół gatunków zwierząt.
- fretka, fretka, tchórek
albinotyczna, udomowiona odmiana północnoafrykańskiego tchórza do wypędzania królików z nor.
- fafle
obwisłe górne wargi u niektórych ras psów myśliwskich, np. u wżłów.
- fartuszek, fartuszek, chustka
pęk żółtawych włosów przy sromie sarny, doskonale widoczny nawet z dużej odległości.
- flinta
nazwa strzelby skałkowej (od angielskiego flint - krzemień). Obecnie używana na określenie strzelby myśliwskiej.
- field trialsy
wiosenne próby polowe wyżłów angielskich i gładkowłosych niemieckich, mające na celu wykazanie wrodzonych uzdolnień (w klasie młodzieży) oraz uzdolnień i sposobu pracy w polu (w klasie (...)
- fanfara
1) krótki sygnał grany na trąbkach lub rogach na rozpoczęcie lub zakończenie polowania;
2) głos wydawany przez żurawia.
- falkonarius, falkonarius, sokolnik
w średniowiecznej Polsce, służący, opiekujący się sokolarnią i ptakami łowczymi. Od XV w. był urzędnikiem dworu.
- forsować
gonić zwierza konno z chartami.