Internetowy Słownik Łowiecki

Grzywacz (Columba palumbus) – ptak z rzędu gołębiowatych, największy ze wszystkich dzikich gołębi występujących w Polsce. Posiada charakterystyczne upierzenie szaroniebieskie, z białymi pręgami na skrzydłach oraz białą pręgą po bokach szyi u dorosłych osobników. Dorosły grzywacz osiąga długość ciała 43 cm, a jego rozpiętość skrzydeł to około 75 cm. Zamieszkuje lasy, śródpolne zadrzewienia oraz parki. Znajduje swoje pożywienie w nasionach, żołędziach, bukwi, pączkach drzew, ślimakach oraz owadach.

Ptaki te lęgną się 2-3 razy w roku i gnieżdżą się na drzewach. Oboje rodzice wysiadują 2 białe jaja przez około 15 dni. Po wykluciu pisklęta pozostają w gnieździe jako gniazdowniki przez 24 dni. Grzywacze są migracyjnymi ptakami: przylatują do Polski w marcu i odlatują między sierpniem a listopadem.

Ze względu na utwardzone zwyczaje latających i zbiorowych odżywiania się grzywacze często tworzą liczne stada liczące nawet kilkaset osobników. W Polsce mogą być spotykane w lasach, śródpolnych zadrzewieniach i parkach oraz czasem na polach uprawnych czy pastwiskach. Grzywacze są ptakami łownymi i stanowią obiekt polowań myśliwych, jednakże ich populacja jest stabilna i nie ma zagrożenia wyginięcia ze względu na szerokie rozpowszechnienie siedlisk i dużą liczbę stado.