Internetowy Słownik Łowiecki

Kaczka hełmiasta (Netta rufina) to nieliczny w Polsce gatunek kaczki z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Charakteryzuje się długością ciała do ok. 50 cm, masą do ok. 1 kg oraz unikatowym ubarwieniem. Jej głowa, szyja i grzbiet są czarne, natomiast brzuch i boki ciała mają srebrzysto-białe upierzenie. Najbardziej charakterystyczną cechą jest hełm z czarnych piór na głowie, od którego pochodzi nazwa gatunku.

Kaczka hełmiasta preferuje tereny zbiorników wodnych o urozmaiconym dnie i obecności roślinności wodnej. Żywi się głównie roślinami wodnymi, ale także poluje na owady oraz larwy. Jest to gatunek aktywny, często towarzyszący innym ptakom wodnym. W Polsce kaczki hełmiaste występują sporadycznie na Mazurach, a częściej można je spotkać na przelotach.

Niestety, kaczka hełmiasta jest zagrożonym gatunkiem objętym ochroną na terenie Polski, a jej liczebność stale maleje. Ptaki te charakteryzują się migracyjnymi zwyczajami i są najczęściej obserwowane latem podczas przelotów przez Polskę w drodze na zimowiska na południu Europy, Afryki lub Azji.

Ze względu na swoje unikalne cechy morfologiczne i ekologiczne oraz status populacyjny, kaczka hełmiasta stanowi istotny obiekt badań naukowych oraz programów ochrony przyrody w Polsce i Europie.