Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: kosacz

kosacz

stary cietrzew.

Kosacz to stary ptak z rodziny kurowatych występujący w Eurazji. Ma charakterystyczne białe pióra na grzbiecie i brązowe skrzydła, ciemną głowę i szyję oraz białe plamy na skrzydłach. Kosacze są drapieżnikami, żywiącymi się głównie drobnymi ssakami, takimi jak myszy i szczury. Polują zarówno w dzień, jak i w nocy, a w okresie lęgowym tworzą małe stada.

Siedliska kosaczy obejmują różne środowiska, od otwartych łąk po gęste lasy. Potrafią szybko przystosować się do nowych warunków, co sprawia, że można je spotkać nawet w miejskich parkach. Mimo że czasami uważane są za szkodniki ze względu na polowanie na zwierzęta hodowlane, ich obecność może być pozytywna ze względu na regulację populacji innych szkodników.

Kosacze są istotnym elementem ekosystemu; ich rola polega nie tylko na regulacji populacji drobnych ssaków, lecz także na zapewnieniu równowagi w lokalnych ekosystemach. Dzięki wyjątkowemu upierzeniu i drapieżnemu trybowi życia stanowią istotny składnik fauny Europy oraz Azji.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj kosacz w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę K

zobacz pełną listę haseł

kitka

bródka kozicy (trofeum).

kuraki, grzebiące, kuraki, grzebiące (Galliformes)

rząd ptaków obejmujący ok. 240 gatunków, przeważnie leśnych. W Polsce ze zwierząt łownych do kuraków należą: z rodziny głuszców - głuszec, cietrzew, jarząbek oraz z rodziny (...)

karta stanowiskowa

kartka z kolejnymi numerami stanowisk w następujących po sobie miotach. Losowana na początku polowania zbiorowego ułatwia łowczemu sprawne i sprawiedliwe rozstawianie myśliwych.

kapelusznik

staropolskie określenie bardzo starego odyńca.

karnal

inaczej kaptur.

kuropatwa, kuropatwa (Perdix perdix L.)

ptak z rzędu kuraków. Upierzenie samca szarobrązowe rdzawo poprzecznie pręgowane, spód ciała popielaty z ciemniejszymi kreskami oraz dużą brązową plamą w kształcie podkowy w dolnej (...)

kabłąk

osłona spustu (spustów) w broni myśliwskiej.

kureń, kureń, budan

poleska nazwa szałasu myśliwskiego z desek, częściowo przysypanego ziemią.

kolba

końcowa, szersza część łoża broni myśliwskiej (zob. broń myśliwska).

klacz

1) szyk lotu niektórych ptaków wędrownych, np. gęsi, żurawi;
2) dźwignia otwierająca broń łamaną;
3) przyrząd służący do wyciągania łusek z broni śrutowej (jeżeli nie (...)