Definicja hasła: korkowanie
- korkowanie, korkowanie, dźwięk główny, glokanie, klaskanie
trzecia zwrotka pieśni głuszca.
Korkowanie to trzecia zwrotka pieśni głuszca. Głuszcówkę, jak nazywają ją myśliwi, można usłyszeć w okresie godów wiosną. Jest to charakterystyczne dźwiękowe wygibasy wysokie i melodyjne słyszane w okolicach miejsca toków. Korkowanie wykorzystywane jest przez myśliwych do identyfikacji i lokalizacji głuszca podczas polowania. Osoby posiadające doświadczenie są w stanie zidentyfikować gatunek ptaka na podstawie pieśni oraz rozpoznać jego położenie w terenie.
Podczas korkowania samiec próbuje przyciągnąć uwagę samic poprzez wyraźne pokazywanie swoich umiejętności śpiewaczych. Pieśń głuszca, z jej charakterystycznym "klu klu klu", odgrywa kluczową rolę w procesie zalotów i rozmnażania gatunku. Dźwięki korkowania są ważnym elementem zachowań godowych, pomagającym w komunikacji między ptakami. Myśliwi często korzystają z tego dźwięku podczas polowań, stosując go jako sygnał do lokalizacji zwierzyny.
W ramach ochrony prawnej głuszce nadano specjalny status ochronny, jednak ze względu na spadek liczebności ptaków oficjalnie zakazano polowań na te ptaki aż do 2027 roku. W tym kontekście korkowanie ma istotne znaczenie dla monitorowania populacji głuszca oraz ochrony tych ptaków przed nielegalnymi działaniami łowieckimi.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj korkowanie w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę K
- karta stanowiskowa
kartka z kolejnymi numerami stanowisk w następujących po sobie miotach. Losowana na początku polowania zbiorowego ułatwia łowczemu sprawne i sprawiedliwe rozstawianie myśliwych.
- kocica
samica zająca.
- kaczka hełmiasta, kaczka hełmiasta (Netta rufina Pall)
nieliczny w Polsce gatunek kaczki należącej do grążyc. Sporadycznie występuje na Mazurach, częściej spotykana na przelotach.
- kwiatek
biała sierść na końcu ogona lisa
- kufa
pysk psa myśliwskiego.
- kosz
1) osłona wypleciona z wikliny, ustawiona przed stanowiskiem myśliwego (zob. stanowisko myśliwskie stałe);
2) (...)
- kuna leśna, tumak, kuna leśna, tumak (Martes martes L.)
gatunek z rodziny łasicowalych. Długość ciała 38-58 cm, ciężar 1-2 kg. Ubarwienie brunatnożółte, na spodzie szyi pomarańczowokremowa plama. Zamieszkuje lasy całej Polski. Porusza się (...)
- kroczyć
o zwierzynie: iść stępa.
- kuna domowa, kamionka, kuna domowa, kamionka (Martes foina Brexleben)
zwierzę łowne z rodziny łasicowatych podobne do kuny leśnej, lecz z nosem o barwie czerwonawej i białej plamie na spodzie szyi (rozwidlonej - ważna cecha odróżniająca). Znajduje się pod (...)