Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: lira

lira

ogon cietrzewia, piękne trofeum z tego ptaka.

Lira - ogon cietrzewia, piękne trofeum z tego ptaka.

Lira to część ciała cietrzewia, stanowiąca jedno z najbardziej pożądanych trofeów łowieckich. Składa się z 12-14 długich piór, o charakterystycznym kształcie litery „V”. Pióra te są bardzo dekoracyjne i posiadają piękny wygląd, co sprawia, że są wielce cenione przez myśliwych. Lira jest czasami nazywana także „piórami cietrzewia” lub „ogonem cietrzewia”.

Przeszłość liry jako ozdoby sięga tradycji ludów łowieckich. W dawnych czasach pióra cietrzewia miały dla nich znaczenie kultowe i magiczne. Dziś lira jest często wykorzystywana do ozdabiania strojów łowieckich, wyrobów rzemieślniczych, a nawet mebli czy biżuterii. Jej oryginalny wygląd i połysk sprawiają, że stanowi ona doskonałą ozdobę w domach, restauracjach oraz innych miejscach publicznych.

Prawo łowieckie reguluje pozyskiwanie liry ze względu na ochronę gatunku cietrzewia. Uzyskanie tego trofeum wymaga zazwyczaj spełnienia określonych warunków oraz uzyskania odpowiednich zezwoleń i pozwoleń. Dla wielu myśliwych zdobycie liry jest ważnym wyróżnieniem i symbolem umiejętności oraz doświadczenia łowieckiego.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj lira w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę L

zobacz pełną listę haseł

linijka

lekki czterokołowy pojazd konny służący, od drugiej połowy XIX w. do dziś, do polowań z podjazdu.

liniak

ssak w okresie linienia i ptak w czasie pierzenia.

licówka

stara doświadczona lama, przewodniczka jeleniej chmary (lub danieli). Bardzo czujna pilnuje bezpieczeństwa całej chmary.

lewka

lewa lufa strzelby myśliwskiej.

lufa

główna część broni palnej nadająca pociskowi kierunek lotu i prędkość początkową. W broni śrutowej jest wewnątrz gładka; składa się z części zamkowej, komory nabojowej, (...)

lochanie

inaczej huczka.

linia

szereg myśliwych, ustawionych w równych odstępach od siebie podczas polowania zbiorowego (z naganką lub psami).

lankastrówka

nazwa broni odtylcowej pochodząca od nazwiska jej wytwórcy, londyńskiego Charlcsa W. Lancastera. W 1852 r. udoskonalił on lefoszówkę. wprowadzając nabój z centralną spłoonką.

lekko

rozkaz dla psa myśliwskiego, aby delikatnie trzymał aport.

lustro, lusterko

jasna sierść na pośladkach u zwierzyny płowej, u nasady ogona, talerz