Definicja hasła: lustro
- lustro
biała plama na barkach głuszca i cietrzewia (zob. talerz).
Lustro to biała plama na barkach głuszca i cietrzewia oraz na zadzie jeleniowatych. Jest to charakterystyczny element ubarwienia tych gatunków ptaków. Lustro jest widoczne wyłącznie w okresie godowym, zazwyczaj bardzo jasne i ma kształt okręgu lub elipsy. U głuszca może mieć średnicę od 2 do 4 cm, a u cietrzewia od 3 do 5 cm. Lustro jest często mylone z talerzem, który znajduje się na szyi głuszca i cietrzewia, a lustro umiejscowione jest na barkach.
Podobnie jak u ptaków, lustro również występuje u innych gatunków jeleniowatych, takich jak sarny, daniele i muflony. Jest to biała plama na zadzie tych zwierząt, która może mieć różne kształty i rozmiary. U samic może być mniejsza niż u samców. Lustro służy do oznaczenia terytoriów i wykorzystywane jest przez samce do walk o partnerki.
Rozpoznanie lustra oraz jego właściwe określenie ma znaczenie praktyczne dla myśliwych i hodowców zwierząt łownych, ponieważ pozwala na dokładną identyfikację gatunku oraz płci osobnika. Dodatkowo sięgając po poprawne terminy łowieckie pokazujemy szacunek dla tradycji myśliwskiej oraz jej dziedzictwa kulturowego.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj lustro w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę L
- lotny
o młodych ptakach umiejących już latać.
- las
zespół biologiczny (układ ekologiczny), w którym właściwe dla niego: szata roślinna (głównie drzewiasta), zwierzęta i czynniki przyrody nieożywionej są wzajemnie uzależnione.
- latarnia
łeb wilka.
- liszka, liszka, lisica
samica lisa.
- lekko
rozkaz dla psa myśliwskiego, aby delikatnie trzymał aport.
- Lebeau
belgijska strzelba produkowana od XIX w.
- lodówka, lodówka (Clangula hy emails L.)
ptak łowny z rzędu blaszkodziobych należący do grążyc. Zamieszkuje brzegi mórz podbiegunowych. W Polsce późną jesienią i zimą spotykana na przelotach.
- lotki
najdłuższe i najsztywniejsze pióra w skrzydłach ptaków, zwiększają powierzchnię lotną skrzydła.
- lankastrówka
nazwa broni odtylcowej pochodząca od nazwiska jej wytwórcy, londyńskiego Charlcsa W. Lancastera. W 1852 r. udoskonalił on lefoszówkę. wprowadzając nabój z centralną spłoonką.