Definicja hasła: obławnik
- obławnik
uczestnik obławy.
Obławnik to uczestnik obławy, która stanowi rodzaj polowania grupowego, polegającego na ściganiu zwierząt przez grupę myśliwych. Zadaniem obławników jest aktywne uczestnictwo w polowaniu poprzez ściganie, zatrzymywanie i ewentualne zastrzelenie lub złapanie zwierząt. Ich udział w obławie wymaga odpowiedniego przygotowania i wyszkolenia, aby skutecznie wykonywać swoje zadania. W zależności od rodzaju terenu i gatunków zwierzyny, udział w obławie może być zorganizowany dla grupy kilku lub kilkunastu osób.
Obławnicy muszą być dobrze wyszkoleni w zakresie polowania, posiadająć umiejętności ścigania i zatrzymania zwierząt. Ponadto powinni być odpowiednio wyposażeni w broń palną lub inne narzędzia do złapania i trzymania zwierzyny oraz odzież dostosowaną do warunków terenowych i atmosferycznych. Ważne jest, aby obławnicy byli poinformowani o przebiegu obławy, znali pozycje innych uczestników oraz procedury postępowania po schwytaniu lub upolowaniu zwierzęcia.
Udział w obławie wymaga od obławników nie tylko aktywnego uczestnictwa w polowaniu, lecz także znajomości zasad bezpieczeństwa oraz przepisów dotyczących polowań. Obławnicy powinni wykazywać się rozwagą i odpowiedzialnością podczas obławy, mając na uwadze dobro zarówno zwierzyny, jak i innych uczestników polowania.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj obławnik w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę O
- ostoja
teren, na którym zwierzyna najchętniej przebywa.
- obsada łowiska
pogłowie zwierzyny stanowiącej przedmiot gospodarki hodowlanej w łowisku.
- oddać, oddać (strzał)
strzelić.
- oszczenić się
o suce psa, liszce i wilczycy: urodzić młode.
- oblatywać
ćwiczyć ptaka łowczego w swobodnym lataniu.
- opierak
środkowa odnoga (trzecia licząc od róży) wieńca jelenia.
- okno
otwór wejściowy do lisiej nory.
- otrąbić
ogłosić trąbieniem koniec polowania.
- ósmak
jeleń byk noszący wieniec o czterech odnogach na każdej tyce (regularny) lub na jednej z tyk (nieregularny).
- odprzodówka
dawna broń myśliwska ładowana od przodu (przez lufę - najpierw proch, potem pocisk).