Internetowy Słownik Łowiecki

Piston, inaczej kapiszon, to dawna nazwa spłonki używanej w broni palnej od XVI wieku. Składał się z miedzianej lub mosiężnej miseczki nakrytej kapturkiem, zawierającej rtęć piorunującą. Kapiszon był umieszczany na kominku zamka broni kapiszonowej i miał kluczową rolę w procesie wystrzału. Po uderzeniu trzpienia kurka, rtęć w miseczce była podgrzewana przez iskrzenie trzpienia, co powodowało jej wybuch i przenoszenie ognia do prochu, co finalnie prowadziło do wystrzału broni.

Piston był niezbędnym elementem broni palnej, bez którego broń nie mogłaby działać. W tym czasie pistolety były głównie wykonane z drewna i metalu, a kapiszon był umieszczony na górze lufy. Sam piston składał się z miseczki z otworem na trzpień kurka oraz kapturka chroniącego rtęć przed wilgocią. Jako istotny element uzbrojenia był używany aż do końca XIX wieku.

Jego znaczenie zmalało w miarę rozwoju technologii broni palnej, kiedy to został zastąpiony zapalnikiem elektrycznym, który okazał się bardziej niezawodny i szybszy od pistona. Wraz z napływem nowych technologii i przejściem na inne typy zapłonu, stosowanie pistona stopniowo wygasło. Dziś piston pozostaje przede wszystkim historycznym elementem dawnego uzbrojenia palnego.