Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: przeziernik

przeziernik

przyrząd celowniczy z otworem w środku, zastępujący szczerbinki.

Przeziernik to przyrząd celowniczy, służący do precyzyjnego określania kierunku strzału i celowania w obiekt. Zazwyczaj wykonany z metalu lub tworzywa sztucznego, charakteryzuje się otworem w środku. Jest używany przez myśliwych, aby ułatwić im strzelanie do zwierzyny oraz może znaleźć zastosowanie podczas strzelania do tarcz lub innych obiektów. Przeziernik umożliwia dokładne nastawienie kierunku działania broni, eliminując niedokładności występujące przy ustawianiu tradycyjnych szczerbinek. Otwór w środku przeziernika może być wyposażony w specjalny system optyczny, ułatwiający precyzyjne określenie odległości między myśliwym a celem, a także pomagający określić jego kształt i położenie. Współcześnie przezierniki są powszechnie stosowanymi elementami na różnego rodzaju broniach palnych, zapewniając użytkownikom możliwość precyzyjnego celowania i skutecznego trafienia w cel.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj przeziernik w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę P

zobacz pełną listę haseł

pianie

wydawanie ostrego głosu przez koguty bażanta.

przystrzelanie broni

wyregulowanie przyrządów celowniczych w ten sposób, aby broń biła celnie.

polano, polano, wiecha

ogon wilka.

piórkować

dobijać postrzelonego ptaka.

pieśń głuszca

głos wydawany przez tokującego koguta. Składa się z 4 wyraźnie oddzielonych zwrotek: klapanie powtarzane 5-15 razy przez około 4 s., trelowanie około 2 s., korkowanie - krótki główny ton (...)

przesadzić

o zwierzynie: przeskakiwać przez linię gdzie stoją myśliwi.

podpórka

laska lub rozwidlony drążek służący do podparcia broni kulowej przy strzale przez lunetę.

parkot

woń jelenia byka podczas rykowiska.

ptaszniczka

długa myśliwska broń palna małego kalibru, używana do polowania na ptaki od XVI w., wyposażona zazwyczaj w zewnętrzny zamek kołowy i ściętą, bogato inkrustowaną kolbę.

przełaj

- jeden z największych ciężarów łowieckich w dawnej Polsce, polegający na obowiązku pilnowania zwierzyny łatwo zmieniającej swoją ostoję.