Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: skałka

skałka

ostry kawałek krzemienia do krzesania iskier w broni skałkowej.

Skałka w leksykonie łowieckim to ostry kawałek krzemienia służący do wywoływania iskier w broni skałkowej. Broń skałkowa, zwana także bronią iskrzącą, to rodzaj broni, w której do strzelania wykorzystuje się iskrę powstałą poprzez tarcie skałki o krzesiwo. Skałka jest używana przede wszystkim do wyrobu ognia w sytuacjach, gdy tradycyjne metody rozpalania ognia są niedostępne lub niewystarczająco skuteczne.

Skałki były powszechnie wykorzystywane przez ludzi prehistorycznych do rozpalania ognia i stanowiły kluczowy element technologii prehistorycznego człowieka. Dzięki swojej ostrej krawędzi, skałki były przydatne nie tylko do krzesania iskier, ale także do cięcia i obróbki drewna oraz innych materiałów.

Współcześnie skałki nadal są wykorzystywane jako przyrządy do rozpalania ognia przez miłośników bushcraftu oraz w sytuacjach ekstremalnych, takich jak przetrwanie w dziczy czy podróże survivalowe. Technika uzyskiwania ognia za pomocą skałki i krzesiwa wymaga specjalistycznej wiedzy i umiejętności, dlatego też jest ceniona przez pasjonatów outdooru.

Ponadto, skałki często są również zbierane przez pasjonatów archeologii eksperymentalnej, którzy testują techniki wyrobu ognia znane z prehistorii oraz reprodukują narzędzia i przedmioty z epoki kamienia. Dla nich skałki pełnią funkcję nie tylko jako praktyczne narzędzie, ale także jako cenny artefakt historyczny.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj skałka w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

ścinka

sierść, zwierza obcięta kulą: umożliwia ona myśliwemu określenie miejsca uderzenia kuli na podstawie barwy oraz długości włosa.

stopa

określenie wyglądu powierzchni ziemi podczas polowania: stopa biała - ziemia pokryta śniegiem; stopa czarna - brak śniegu, stopa srokata - śnieg gdzieniegdzie.

szczerbinka

część przyrządu celowniczego na lufie kulowej lub kombinowanej broni myśliwskiej w postaci blaszki z pionowym wycięciem.

sietnik

w dawnej Polsce członek służby łowieckiej, mający nadzór nad sieciami.

strugi

przednie siekacze zająca i królika.

samopał

kłusownicza broń działająca po potrąceniu przez przechodzącego zwierza linki przymocowanej do spustu broni, wycelowanej na przesmyk zwierzyny.

siedmnadziesta

kara pieniężna wynosząca 70 grzywien, nakładana w dawnej Polsce za wykroczenia przeciwko książęcemu prawu, w tym także za przestępstwa łowieckie.

suka

samica psa, borsuka, jenota i lisa.

skrzydła

1) flanki: krańcowe stanowiska na linii myśliwych, często ustawiane do niej pod kątem prostym;
2) przednie kończyny ptaków.

stójka

zatrzymanie się psa legawego w charakterystycznej pozie (z podniesioną przednią łapą) przed zwietrzoną zwierzyną.