Definicja hasła: skałka
- skałka
ostry kawałek krzemienia do krzesania iskier w broni skałkowej.
Skałka w leksykonie łowieckim to ostry kawałek krzemienia służący do wywoływania iskier w broni skałkowej. Broń skałkowa, zwana także bronią iskrzącą, to rodzaj broni, w której do strzelania wykorzystuje się iskrę powstałą poprzez tarcie skałki o krzesiwo. Skałka jest używana przede wszystkim do wyrobu ognia w sytuacjach, gdy tradycyjne metody rozpalania ognia są niedostępne lub niewystarczająco skuteczne.
Skałki były powszechnie wykorzystywane przez ludzi prehistorycznych do rozpalania ognia i stanowiły kluczowy element technologii prehistorycznego człowieka. Dzięki swojej ostrej krawędzi, skałki były przydatne nie tylko do krzesania iskier, ale także do cięcia i obróbki drewna oraz innych materiałów.
Współcześnie skałki nadal są wykorzystywane jako przyrządy do rozpalania ognia przez miłośników bushcraftu oraz w sytuacjach ekstremalnych, takich jak przetrwanie w dziczy czy podróże survivalowe. Technika uzyskiwania ognia za pomocą skałki i krzesiwa wymaga specjalistycznej wiedzy i umiejętności, dlatego też jest ceniona przez pasjonatów outdooru.
Ponadto, skałki często są również zbierane przez pasjonatów archeologii eksperymentalnej, którzy testują techniki wyrobu ognia znane z prehistorii oraz reprodukują narzędzia i przedmioty z epoki kamienia. Dla nich skałki pełnią funkcję nie tylko jako praktyczne narzędzie, ale także jako cenny artefakt historyczny.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj skałka w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę S
- sietnik
w dawnej Polsce członek służby łowieckiej, mający nadzór nad sieciami.
- samopał
kłusownicza broń działająca po potrąceniu przez przechodzącego zwierza linki przymocowanej do spustu broni, wycelowanej na przesmyk zwierzyny.
- strzałowe
opłata od pozyskanej zwierzyny.
- szydlarz
jeleń byk i kozioł noszący poroże zbudowane tylko z ostro zakończonych tyk (bez odnóg).
- sekundowanie
naśladowanie przez wyżla drugiego ligowca, który zwietrzywszy zwierzynę wystawia ją.
- szczerbinka
część przyrządu celowniczego na lufie kulowej lub kombinowanej broni myśliwskiej w postaci blaszki z pionowym wycięciem.
- scypuł
delikatna, owłosiona skóra, porastająca tworzące się poroże jeleniowatych. Po zakończeniu wzrostu poroża s. jest wycierany przez zwierzę o drzewa i krzewy.
- Sellier and Bellot
czechosłowacka fabryka amunicji myśliwskiej. W Polsce dużym powodzeniem cieszyła się amunicja kulowa tej fabryki.
- stożek przejściowy
krótki odcinek przewodu lufy za komorą nabojową o zwężającej się średnicy.