Definicja hasła: szczeć
- szczeć
uwłosienie ciała dzików.
Szczeć – gęste, sztywne uwłosienie ciała dzików, stanowiące naturalną ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Występuje w różnych długościach, od krótkiej do długiej formy, oraz różni się w zależności od gatunku dzika. Najbardziej charakterystycznym rodzajem szczeci jest szczeć grzbietowa, występująca na grzbiecie dzików. Jest ona zazwyczaj bardzo gęsta i twarda. Szczeć grzbietowa może być używana do oznaczenia płci dzików – samce posiadają zazwyczaj dłuższe i bardziej gęste pokrycie szczeci niż samice.
Innym rodzajem szczeci jest szczeć brzuszna, występująca na brzuchu dzików. Jest ona zazwyczaj krótsza i delikatniejsza niż szczeć grzbietowa, co pozwala chronić zwierzę przed chłodem i wilgocią. Szczeć brzuszna również może być wykorzystywana do oznaczenia płci dzików – samce posiadają zazwyczaj mniejsze i luźniejsze pokrycie szczeci niż samice.
Szczeć pełni istotną rolę w życiu dzików, chroniąc je przed warunkami atmosferycznymi oraz innymi czynnikami środowiskowymi. Ponadto umożliwia oznaczenie płci u tych zwierząt. Uwłosienie to stanowi element anatomii niezwykle funkcjonalny w ich naturalnym środowisku życia.
W łowiectwie uwłosienie to odgrywa istotną rolę zarówno w biologii dzików (m.in. jako element termoregulacji), jak i w praktyce polowań (np. podczas rozpoznawania płci zwierząt). Zrozumienie znaczenia szczeci ma znaczenie dla skutecznej ochrony oraz zachowania harmonii ekosystemu leśnego.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj szczeć w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę S
- stanowisko myśliwskie stałe
specjalnie przygotowane miejsce oczekiwania na zwierzynę, np. kosz, ambona, czatownia itp.
- spaniele
grupa ras psów myśliwskich, z których w Polsce spotykamy cocker spaniela i Springer spaniela. Używane są jako płochacze, zarówno w suchych krzakach jak i w szuwarach, lub jako psy (...)
- sekundowanie
naśladowanie przez wyżla drugiego ligowca, który zwietrzywszy zwierzynę wystawia ją.
- szczwacz
członek dawnej książęcej służby łowieckiej, układacz chartów i ogarów.
- sagalasówka
broń myśliwska z końca XVIIIr w. wyrobu kowala-rusznikarza Sagalasa ze wsi Bałabanówka w powiecie lipowieckim na ziemi kijowskiej. Salgasówki zdobione były napisami: Se git se bon Sagalas (...)
- szpony
uzbrojone w długie ostre pazury palce ptaków drapieżnych.
- szczek
głos wydawany przez psy, lisy i sarny.
- sierść
uwłosienie ciała zwierzyny czworonożnej.
- szyjka
węższa część łoża służąca za uchwyt broni.
- sadło
tłuszcz ze zwierzyny.