Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: spłonka

spłonka

część naboju myśliwskiego, w której znajduje się materiał wybuchowy (w nowoczesnych spłonkach Poloxid, Sinoxid, DWH, Gevelotsiroxid - antykorozyjne masy inicjujące) służący do zapalenia prochu po uderzeniu iglicy w tylną ściankę spłonki (zob. amunicja myśliwska).

Spłonka to część naboju myśliwskiego, która ma za zadanie zapalić materiał wybuchowy po uderzeniu iglicy w tylną ściankę spłonki. Spłonki mogą być wykonane z różnych materiałów wybuchowych, takich jak Poloxid, Sinoxid, DWH lub Gevelotsiroxid. Naboje myśliwskie dzielą się na amunicję śrutową i kulową. Amunicja śrutowa przeznaczona jest do broni myśliwskiej o lufach gładkich i służy do polowania na zwierzynę drobną oraz duże drapieżniki, takie jak rysie czy wilki. Natomiast amunicja kulowa może być używana zarówno do broni o lufach gładkich, jak i gwintowanych.

Donośność strzału śrutowego wynosi 250-450 m, zależnie od grubości śrutu, przy czym skuteczność (zasięg) wynosi 40 m. Donośność strzału kulowego dla pocisków wystrzelonych z lufy gładkiej wynosi 1500 m, natomiast dla pocisków wystrzelonych z lufy gwintowanej odpowiednio 4000 m i 200 m. Nabój do broni o lufach gładkich składa się z tekturowej lub plastykowej łuski zakończonej metalowym okuciem, w którym znajduje się spłonka, proch, przybitka wojłokowa lub plastykowa oraz pocisk. Nabój kulowy do broni o lufach gwintowanych różni się od poprzedniego jedynie pociskiem, którego kształt ustala producent. Każdy nabój na łusce ma podany kaliber i długość komory nabojowej, a przeznaczony do kulowej broni łamanej posiada dodatkowo symbol R oznaczający odpowiedni kaliber dla tej broni.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj spłonka w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

słupkować

o zającu i króliku: siadać na tylnych nogach (skokach).

stawka

noga lisa lub borsuka.

strąbić

zwołać myśliwych za pomocą trąbki myśliwskiej na zbiórkę.

sokoły, sokoły (Falkonidae)

rodzina ptaków drapieżnych, z których trzy gatunki używano w sokolnictwie: sokół wędrowny, raróg oraz kobuz.

szesnastak

jeleń byk mający po osiem odnóg na każdej tyce (sz. regularny) lub przynajmniej na jednej z tyk (sz. nieregularny).

strzelec

ogólne określenie wszystkich służb łowieckich księcia.

selekt

sztuka przeznaczona na odstrzał selekcyjny.

smycz

rzemień lub linka służąca do prowadzenia psa przy nodze.

strzała

pocisk do luku lub kuszy składający się z grotu, drzewca i tylca z pierzyskiem. Groty wykonywano z metalu, kamienia lub twardego drewna. Na pionowym zakończeniu tylca było nacięcie do (...)

sól

bardzo ważny składnik zimowego dokarmiania zwierzyny; najlepiej podawać w lizawkach zmieszaną z gliną lub sól kamienną.