Internetowy Słownik Łowiecki

Spłonka to część naboju myśliwskiego, która ma za zadanie zapalić materiał wybuchowy po uderzeniu iglicy w tylną ściankę spłonki. Spłonki mogą być wykonane z różnych materiałów wybuchowych, takich jak Poloxid, Sinoxid, DWH lub Gevelotsiroxid. Naboje myśliwskie dzielą się na amunicję śrutową i kulową. Amunicja śrutowa przeznaczona jest do broni myśliwskiej o lufach gładkich i służy do polowania na zwierzynę drobną oraz duże drapieżniki, takie jak rysie czy wilki. Natomiast amunicja kulowa może być używana zarówno do broni o lufach gładkich, jak i gwintowanych.

Donośność strzału śrutowego wynosi 250-450 m, zależnie od grubości śrutu, przy czym skuteczność (zasięg) wynosi 40 m. Donośność strzału kulowego dla pocisków wystrzelonych z lufy gładkiej wynosi 1500 m, natomiast dla pocisków wystrzelonych z lufy gwintowanej odpowiednio 4000 m i 200 m. Nabój do broni o lufach gładkich składa się z tekturowej lub plastykowej łuski zakończonej metalowym okuciem, w którym znajduje się spłonka, proch, przybitka wojłokowa lub plastykowa oraz pocisk. Nabój kulowy do broni o lufach gwintowanych różni się od poprzedniego jedynie pociskiem, którego kształt ustala producent. Każdy nabój na łusce ma podany kaliber i długość komory nabojowej, a przeznaczony do kulowej broni łamanej posiada dodatkowo symbol R oznaczający odpowiedni kaliber dla tej broni.