Definicja hasła: spust
- spust
język spustowy, umieszczony pod szyjką broni myśliwskiej; ściągnięcie go powoduje zwolnienie iglicy i strzał. Prawidłowa twardość spustu wynosi: pierwszy 1,7-1,9 kgm, drugi 1,9-2,1 kgm.
Spust – element broni myśliwskiej, odpowiedzialny za umożliwienie strzału poprzez zwolnienie iglicy i wystrzał pocisku. Składa się z języka spustowego, znajdującego się pod szyjką broni. Jego ściągnięcie inicjuje mechanizm strzału. Prawidłowa twardość spustu, kluczowa dla stabilności oraz bezpieczeństwa strzelca i broni, wynosi od 1,7 do 2,1 kgm w zależności od stopnia spustu. Zbyt duża lub zbyt mała twardość może prowadzić do niestabilnego strzału lub uszkodzenia broni. Ważne jest regularne sprawdzanie oraz konserwacja spustu w celu zapewnienia jego właściwego funkcjonowania. Usunięcie zanieczyszczeń i rdzy jest istotne dla zachowania stabilności działania spustu oraz zapobiec ewentualnym uszkodzeniom mechanicznym.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj spust w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę S
- sarnina
dziczyzna z sarny.
- szuwary
zarośla roślin zielonych (sitowie, tatarak itp.) nad brzegami stawów i jezior.
- suknia
sierść zwierzyny płowej, także dzika.
- samopał
kłusownicza broń działająca po potrąceniu przez przechodzącego zwierza linki przymocowanej do spustu broni, wycelowanej na przesmyk zwierzyny.
- sztucer
myśliwska broń kulowa: może być pojedynczy, podwójny (o pionowym lub poziomym układzie luf) oraz powtarzalny (repetier lub automat). Najczęściej używane w Polsce sztucery mają kaliber 7 (...)
- seter irlandzki
pies średniej wielkości (60-65 cm) o jedwabistej mahoniowej sierści. Łeb wąski, oczy brązowe, uszy osadzone nisko, ogon długi. Dojrzewa wolno, bardzo często hodowany przez niemyśliwych, co (...)
- spaniele
grupa ras psów myśliwskich, z których w Polsce spotykamy cocker spaniela i Springer spaniela. Używane są jako płochacze, zarówno w suchych krzakach jak i w szuwarach, lub jako psy (...)
- sokolnictwo
układanie i polowanie z ptakami drapieżnymi (sokołami, jastrzębiami, a nawet orłami), szczególnie rozpowszechnione w średniowieczu. Młodego ptaka ukróca się, czyli przyzwyczaja do ludzi, (...)
- szczenię
młody pies, wilk, lis, borsuk, jenot itd.
- sokolnik
1) w średniowieczu służący, opiekujący się sokolarnią;
2) od XV w. urzędnik dworu (sokolniczy);
3) dziś - myśliwy polujący z ptakami łowczymi.