Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: szable

szable

dolne kły samca dzika (razem z fajkami tworzą oręż - trofeum z dzika).

Szable to dolne kły samca dzika, stanowiące cenny element trofeum łowieckiego. Razem z górnymi klami, zwanych również fajkami, tworzą tzw. oręż, które stanowi prestiżowy symbol sukcesu w polowaniu na dzika. Proporcje i wielkość szabel są istotnymi kryteriami oceny trofeum podczas łowiectwa oraz konkursów myśliwskich. Ich długość i wygięcie są uważane za wskaźnik wieku i jakości dzika, co sprawia, że są one przedmiotem szczególnej uwagi ze strony myśliwych.

Szable pełnią także ważną rolę symboliczną w kulturze łowieckiej. Od wieków stanowią obiekt zainteresowania dla miłośników i kolekcjonerów sztuki myśliwskiej. Są one często wykorzystywane do ozdabiania broni białej oraz innych elementów wyposażenia łowieckiego. Ich wartość historyczna i artystyczna czyni z nich istotny element dla pasjonatów historii myślistwa.

Należy pamiętać, że polowanie na dzika regulowane jest prawem polskim, a zdobycie szabel wymaga spełnienia określonych warunków prawnych oraz etycznych. Osoby planujące polowanie muszą posiadać odpowiednie uprawnienia oraz przestrzegać uregulowań dotyczących ochrony dzikiej zwierzyny oraz jej naturalnego środowiska życia.

W kontekście tradycyjnej rzeźby lub ceramiki ludowej można także spotkać motyw szabli symbolizujący zwycięstwo w walce czy siłę. W kulturze ludowej kultywowanej na terenach wiejskich motyw szabel odnajduje swoje miejsce w obrzędach związanych z obroną, męstwem i siłą.

W świetle powyższych informacji szable mogą być rozumiane zarówno jako element trofeum łowieckiego, jak również manifestacja ważnych wartości kulturowych i estetycznych w kontekście tradycji myśliwskiej oraz folkloru wiejskiego.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj szable w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

szpicak

samiec zwierzyny płowej, którego pierwsze poroże ma kształt szpiców.

składanie się

czynność polegająca na włożeniu stopki broni w dołek strzelecki i naprowadzeniu przyrządów celowniczych na cel.

sznur

trop wilka lub lisa.

szpile

inaczej raciczki.

siekaniec

dawniej używane drobne kawałki posiekanego ołowiu zamiast śrutu.

spust

język spustowy, umieszczony pod szyjką broni myśliwskiej; ściągnięcie go powoduje zwolnienie iglicy i strzał. Prawidłowa twardość spustu wynosi: pierwszy 1,7-1,9 kgm, drugi 1,9-2,1 (...)

skałkówka

dawna broń myśliwska, w której kurek był zaopatrzony w skałką, później zastąpiony pistonem.

słupkować

o zającu i króliku: siadać na tylnych nogach (skokach).

spaniele

grupa ras psów myśliwskich, z których w Polsce spotykamy cocker spaniela i Springer spaniela. Używane są jako płochacze, zarówno w suchych krzakach jak i w szuwarach, lub jako psy (...)

samopał

kłusownicza broń działająca po potrąceniu przez przechodzącego zwierza linki przymocowanej do spustu broni, wycelowanej na przesmyk zwierzyny.