Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: szczwacz

szczwacz

członek dawnej książęcej służby łowieckiej, układacz chartów i ogarów.

Szczwacz to członek dawnej książęcej służby łowieckiej, specjalista w dziedzinie przygotowywania chartów i ogarów. W czasach feudalnych, szczwacz pełnił istotną rolę jako osoba wyspecjalizowana w przygotowywaniu narzędzi i psów do polowań. Jego głównym zadaniem było dopilnowanie, aby psy (ogary) były odpowiednio wyszkolone oraz zdolne do efektywnego współdziałania z myśliwymi podczas polowań. Oprócz tego szczwacz miał obowiązek sporządzania chartów, czyli specjalnych sieci używanych do polowań na ptaki. Jego zadania to również kontrola i przygotowanie innych narzędzi łowieckich, takich jak łuki, strzały oraz organizacja transportu zdobyczy i przechowywanie mięsa po zakończonych polowaniach.

W społeczeństwach feudalnych szczwacze cieszyli się dużym uznaniem ze względu na swoje umiejętności i szeroką wiedzę z zakresu łowiectwa. Usługi szczwaczy były cenione przez szlachtę i arystokrację, co często skutkowało pobieraniem opłat za ich usługi. Szczwacze często pełnili służbę u szlacheckich rodzin jako ich prywatni specjaliści od polowań, pomagając w organizacji i przeprowadzaniu dzikich polowań na terenie państwa feudalnego.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj szczwacz w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

sokołowe

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego polegający na obowiązku pilnowania gniazd sokołów założonych na danym terenie.

składność broni

zaleta broni, która zależy od dopasowania jej do budowy anatomicznej myśliwego (zob. dopasowywanie broni).

szarża

atak dzika na myśliwego, szczecina.

studzenie tuszy

proces wychłodzenia strzelonej zwierzyny po jej wypatroszeniu. Odbywa się przez powieszenie tuszy w chłodnym i przewiewnym miejscu (szczególnie ważne, gdy jest ciepło).

strzelba

śrutowa broń myśliwska.

skłuć

dobić postrzałka kordelasem (w Polsce obecnie zabronione).

skoki

nogi zająca.

sznury

inaczej fladry.

skarmiać

zużywać paszę do karmienia zwierzyny.

samopał

kłusownicza broń działająca po potrąceniu przez przechodzącego zwierza linki przymocowanej do spustu broni, wycelowanej na przesmyk zwierzyny.