Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: szczenię

szczenię

młody pies, wilk, lis, borsuk, jenot itd.

Szczenię to młody osobnik z rodziny psowatych, który jeszcze nie osiągnął dojrzałości. W przypadku psów szczenięta są zazwyczaj w wieku od 8 tygodni do 6 miesięcy. W tym okresie szczenięta uczą się podstawowych umiejętności społecznych i zachowań, które będą im potrzebne w dorosłym życiu. Szczeniaki szybko się uczą i mogą być bardzo przywiązane do swoich opiekunów.

Szczeniaki nie tylko dotyczą psów, ale także innych gatunków z rodziny psowatych, takich jak wilki, lisy, borsuki i jenoty. Szczeniaki tych gatunków mają tendencję do bycia bardziej samodzielnymi niż szczeniaki psów domowych i mogą być trudniejsze do wyszkolenia. Większość gatunków psowatych ma tendencję do tworzenia stad, a szczeniaki muszą nauczyć się hierarchii stada i jego zasad.

Szczeniaki wszystkich gatunków psowatych mają tendencję do bycia bardzo energicznymi i aktywnymi. Muszą one ćwiczyć codziennie, aby rozwinąć swoje umiejętności społeczne i fizyczne oraz aby utrzymać zdrowie psychiczne i fizyczne. Szczeniaki powinny być również regularnie odrobaczone i szczepione przed chorobami zakaźnymi.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj szczenię w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

stójka

zatrzymanie się psa legawego w charakterystycznej pozie (z podniesioną przednią łapą) przed zwietrzoną zwierzyną.

skałkówka

dawna broń myśliwska, w której kurek był zaopatrzony w skałką, później zastąpiony pistonem.

sznurować

o wilkach i lisach: posuwać się po linii prostej; pozostawiany trop nazywamy sznurem.

szpony

uzbrojone w długie ostre pazury palce ptaków drapieżnych.

śrut

ołowiane kulki o średnicy 2-4,5 mm, stanowiące pocisk naboju do broni śrutowej (zob. Amunicja myśliwska). Śrut numerujemy od nr (...)

starka

samica ptaka wodząca młode.

sęki

rogowe palczaste odrosty na łopatach daniela

ślepia

oczy czworonożnych drapieżników.

strzyże

wąsy zająca.

sokołowe

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego polegający na obowiązku pilnowania gniazd sokołów założonych na danym terenie.