Definicja hasła: szkody łowieckie
- szkody łowieckie
zniszczenie przez zwierzęta łowne plonów pól, ogrodów i lasów.
Szkody łowieckie to zniszczenia wyrządzone przez zwierzęta łowne na polach uprawnych, w ogrodach oraz lasach. Są one wynikiem działalności dzikich zwierząt, takich jak lisy, jelenie, dziki i inne gatunki. Te szkody mogą objawiać się uszkodzeniem upraw rolnych, niszczeniem drzew i krzewów oraz konsumpcją owoców i warzyw. Zjawisko to jest szczególnie widoczne w obszarach o znacznej populacji dzikich zwierząt, gdzie może znacząco wpływać na gospodarkę lokalną oraz infrastrukturę.
Aby zapobiec szkodom łowieckim, istotne jest podjęcie środków zaradczych. Może to obejmować wykorzystanie odstraszaczy dzikich zwierząt, takich jak hałasy lub światła, a także stosowanie fizycznych barier chroniących uprawy przed uszkodzeniem. Dodatkowo, w niektórych sytuacjach przeprowadzany jest odstrzał kontrolny mający na celu ograniczenie populacji dzikich zwierząt jako formę kontroli nad rozmiarem zniszczeń spowodowanych przez te zwierzęta. Wsparcie dla rolników dotkniętych szkodami łowieckimi często przychodzi ze strony odpowiednich instytucji rządowych oraz organizacji zajmujących się ochroną i zarządzaniem populacją dzikich zwierząt.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj szkody łowieckie w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę S
- strzałowe
opłata od pozyskanej zwierzyny.
- szronowe
jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku tropienia zwierzyny po białej stopie.
- selekcjoner
myśliwy, który po stażu i zdaniu egzaminu selekcjonerskiego posiada uprawnienia do wykonywania odstrzału selekcyjnego.
- szesnastka
myśliwska broń śrutowa kal. 16.
- sidło
pętla służąca kłusownikowi do łapania ptaków.
- skoki
nogi zająca.
- sroka, sroka (pica pica)
ptak z rodziny krukowatych o czarno-białym upierzeniu i długim czarnym ogonie. Jest poważnym szkodnikiem w miejscach, gdzie występuje zwierzyna drobna; wiosną żywi się m.in. jajami, (...)
- studzenie tuszy
proces wychłodzenia strzelonej zwierzyny po jej wypatroszeniu. Odbywa się przez powieszenie tuszy w chłodnym i przewiewnym miejscu (szczególnie ważne, gdy jest ciepło).
- stójka
zatrzymanie się psa legawego w charakterystycznej pozie (z podniesioną przednią łapą) przed zwietrzoną zwierzyną.
- skarmiać
zużywać paszę do karmienia zwierzyny.