Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: szpilki

szpilki

inaczej igły.

Szpilki, inaczej igły, to rogowe igiełki wyrastające po bokach palców leśnych kuraków. Są to charakterystyczne elementy wyposażenia tych ptaków, które zanikają po sezonie godowym. Szpilki pełnią ważną funkcję w życiu leśnych kuraków, umożliwiając im poruszanie się po drzewach poprzez zwiększenie powierzchni chwytnej stopy oraz zapewniając stabilność podczas wspinaczki.

Leśne kuraki wykorzystują szpilki do wspinania się po pniach i gałęziach drzew, co jest niezbędne zarówno podczas poszukiwania pokarmu, jak i do obrony przed drapieżnikami. Szpilki są więc istotnym elementem adaptacyjnym tych ptaków do życia w lesie, pozwalając im skutecznie przemieszczać się w ich naturalnym środowisku.

Po sezonie godowym szpilki ulegają zanikowi, co wiąże się z przejściem leśnych kuraków w okres mniej intensywnej aktywności. Ten proces jest przykładem adaptacji organizmów do zmieniających się warunków środowiskowych oraz specyfiki ich trybu życia. Dzięki szpilkom leśne kuraki są doskonale przystosowane do etapowego wykorzystywania swoich anatomocznych cech w różnych fazach cyklu życiowego.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj szpilki w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę S

zobacz pełną listę haseł

sadzić

o zwierzynie czworonożnej: szybko biec.

ściągać

o wyżle: powoli dochodzić do zwietrzonej zwierzyny.

szlakować

staropolskie: tropić zwierzynę.

spudłować

nie trafić do zwierzyny.

sanki

pojazd na płozach ciągnięty przez konia, często używany przez myśliwych w zimie do polowania z podjazdu.

szronowe

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na obowiązku tropienia zwierzyny po białej stopie.

sęki

rogowe palczaste odrosty na łopatach daniela

szczuć

gonić zwierzę chartami w polu.

strzała

pocisk do luku lub kuszy składający się z grotu, drzewca i tylca z pierzyskiem. Groty wykonywano z metalu, kamienia lub twardego drewna. Na pionowym zakończeniu tylca było nacięcie do (...)

sokołowe

jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego polegający na obowiązku pilnowania gniazd sokołów założonych na danym terenie.