Internetowy Słownik Łowiecki

Definicja hasła: węglarz

węglarz

lis o czarnym umaszczeniu pyska, stawek i podbrzusza.

Węglarz to gatunek lisa (Vulpes vulpes) o charakterystycznym, ciemnym umaszczeniu pyska, stawek i podbrzusza. Jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych gatunków lisa w Europie. Dorosłe osobniki węglarza osiągają zazwyczaj długość ciała wynoszącą od 40 do 50 cm oraz wagę mieszczącą się w zakresie od 2 do 4 kg. Ich sierść jest ciemna i błyszcząca, ze znacznymi różnicami indywidualnymi, takimi jak białe plamy na brzuchu i pysku. Węglarze są również wyróżniające się długimi uszami i stosunkowo krótkimi ogonami.

Węglarze są zwierzętami nocnymi, aktywnie polującymi na małe zwierzęta, takie jak myszy, norniki, ptaki i żaby. Znane są także ze swojej skłonności do przekraczania granic terytorialnych innych lisów, co czasem prowadzi do walk między samcami o dominację na danym obszarze. Inteligencja i spryt węglarzy czynią je trudnymi przeciwnikami dla myśliwych, a ich obecność wpływa na zachowanie równowagi ekologicznej w ekosystemach europejskich. Są ważnymi drapieżnikami, pomagając utrzymać populacje ofiar na zdrowym poziomie oraz chroniąc inne gatunki przed niekontrolowanym rozprzestrzenianiem się. W konsekwencji odgrywają istotną rolę w ekosystemach oraz dla społeczności łowieckich.

Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj węglarz w wyszukiwarce Google

Inne hasła na literę W

zobacz pełną listę haseł

wodzić

o samicy: prowadzić młode.

wab, wabienie

naśladowanie przez myśliwego głosów zwierząt lub ptaków, mające na celu sprowokowanie ich do odpowiedzi lub zbliżania się. Do tego służą odpowiednie wabiki.

wielotykowość

rogacz lub byk mający poroże o większej niż dwie liczbie tyk.

walić

o zwierzynie: iść na myśtiwego sztuka za sztuką.

wykot

wydawanie na świat młodych przez sarny, muflony, kozice, zające i króliki.

wilczy dół

stosowana do końca XIX w. pułapka na wilki.

wyrzutnik

zob. eżektor.

wyciskać

wygonić zwierzynę z jej kryjówki.

wydż-ha

rozkaz charciarza pobudzający charty do gonu.

waga

kierunek, w którym zwykle udaje się zwierzyna ruszona ze swojej ostoi.