Definicja hasła: wnyk
- wnyk
pętla ze sznurka, drutu lub włosia, służąca kłusownikom do łapania zwierząt i ptaków. Umieszczana jest na drzewie, kołku lub krzakach w ten sposób, aby zwierzę weszło w pętlę. Na skutek szamotania się pętla zaciska się na jego szyi, nodze lub tułowiu. Ofiara zostaje uduszona lub umiera w męczarniach.
Wnyk to pętla złożona z sznurka, drutu lub włosia, służąca do chwytania zwierząt i ptaków. Jest to jedno z najstarszych narzędzi łowieckich, wykorzystywane już w starożytności, które nadal pozostaje popularne wśród myśliwych. Składa się on z materiału owiniętego wokół drzewa, kołka lub krzaka, tak ustawionego, aby zwierzę mogło wejść do środka. Gdy to się stanie, pętla zaciska się na szyi, nodze lub tułowiu ofiary i powoduje jej uduszenie lub męczarnie.
Wnyki są szeroko wykorzystywane przez kłusowników, którzy chcą zdobyć zwierzynę bez użycia broni palnej. Niestety ich stosowanie często prowadzi do tragicznych konsekwencji dla zwierząt łownych oraz innych dzikich gatunków. Wynikiem jest uduszenie ofiary lub jej śmierć w męczarniach, co stawia tę praktykę w kategorii nieetycznego i nieludzkiego postępowania.
Wnyki czasami są również używane przez legalnych myśliwych w celu odstraszania dzikich zwierząt od określonych obszarów. Jednakże takie praktyki muszą być ściśle regulowane i kontrolowane, aby zapewnić humanitarne traktowanie zwierząt oraz ochronę gatunków zagrożonych. Nadużywanie wnyków może doprowadzić do negatywnych skutków dla ekosystemu oraz populacji dzikich zwierząt i ptaków.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj wnyk w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę W
- worek
woreczek na śrut noszony przez myśliwych w epoce broni skałkowej.
- węglarz
lis o czarnym umaszczeniu pyska, stawek i podbrzusza.
- wydra, wydra (Lutra lutra L.)
gatunek z rodziny łasicowatych; długotść ciała 62-100 cm, ogona 35- 60 cm, ciężar 5-15 kg, grzbiet brązowy, reszta ciała jaśniejsza. Żyje w stawach i jeziorach o wysokich brzegach, w (...)
- waga
kierunek, w którym zwykle udaje się zwierzyna ruszona ze swojej ostoi.
- wykształcać, wykształcać, nasadzać
budować poroże przez jeleniowate.
- włóczka
wleczenie zabitego zwierza lub ptaka w celu stworzenia sztucznego tropu do szkolenia psa myśliwskiego albo zwabienia wilka lub lisa.
- wżery, wżery, rak
wgłębienia w przewodzie lufy powstałe wskutek działania rdzy i resztek spalonego prochu oraz materiałów inicjujących ze spłonki.
- wąsy
kępki długich piór sterczących po obu stronach dzioba koguta dropia.
- wilczy chód
sposób poruszania się wilków, polegający na tym, że każdy następny wilk stawia nogi dokładnie w trop poprzednika. W związku z tym dobry tropiciel potrafi powiedzieć, czy szedł jeden, czy (...)
- wiara myśliwska
doborowa, zgrana grupa myśliwych.