Definicja hasła: wydż-ha
- wydż-ha
rozkaz charciarza pobudzający charty do gonu.
Wydż-ha to rozkaz charciarza wydawany podczas polowania, który ma na celu pobudzenie chartów do gonu. Charciarz używa tego polecenia, aby zachęcić psy myśliwskie do zacieśnienia gonu lub wzmocnienia tempa polowania. Wydż-ha jest jednym z wielu poleceń używanych podczas polowań z chartami, aby kierować psy w trakcie polowania na zwierzynę.
Podczas gdy wydż-ha jest szczególnie kojarzone z chartami, można go również spotkać w kontekście innych ras psów myśliwskich, które są wyszkolone do polowań. Jest to istotne narzędzie komunikacji między charciarzem a psami, umożliwiające im skuteczne współdziałanie podczas połowu zwierzyny. Dzięki wykorzystaniu poleceń takich jak wydż-ha, charciarz może kontrolować i kierować zachowaniem psów podczas polowania, co wpływa na efektywność polowania.
Wydż-ha jest więc kluczowym poleceniem podczas polowań z chartami i innymi psami myśliwskimi, umożliwiającym charciarzowi skuteczną koordynację pracy psów w terenie łowieckim. Pozwala to na lepsze wykorzystanie umiejętności myśliwskich psów oraz zwiększa szanse sukcesu podczas polowania.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj wydż-ha w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę W
- wlot
miejsce, w które pocisk trafił zwierzę.
- wyżły
grupa ras psów myśliwskich używanych do polowań. Dzielimy je na angielskie (pionier i selery), niemieckie (krótkowłosy, szorstkowłosy i rzadko spotykany długowłosy), francuskie (gryfon) i (...)
- wąsy
kępki długich piór sterczących po obu stronach dzioba koguta dropia.
- wycie
przeciągły głos wilka.
- wielotykowość
rogacz lub byk mający poroże o większej niż dwie liczbie tyk.
- wędrowny
1) o zwierzynie zmieniającej często miejsce pobytu;
2) O ptactwie odlatującym w jesieni na południe, a powracającym wiosną.
- włóczka
wleczenie zabitego zwierza lub ptaka w celu stworzenia sztucznego tropu do szkolenia psa myśliwskiego albo zwabienia wilka lub lisa.
- wilczek
młody wilk.
- wżery, wżery, rak
wgłębienia w przewodzie lufy powstałe wskutek działania rdzy i resztek spalonego prochu oraz materiałów inicjujących ze spłonki.
- waga
kierunek, w którym zwykle udaje się zwierzyna ruszona ze swojej ostoi.