Definicja hasła: ciągnięcie
- ciągnięcie
powolne poruszanie się, wędrowanie żubrów, zwierzyny płowej, muflonów,
Ciągnięcie to technika polowania, polegająca na powolnym poruszaniu się w celu odłowienia zwierzyny płowej, takiej jak żubry, muflony, jelenie i daniele. Ta metoda wykorzystuje naturalne instynkty zwierząt do przemieszczania się w grupach, przy czym myśliwi ustawiają się w szerokim kołem wokół zwierzyny i powoli zbliżają się do niej. Celem ciągnięcia jest sprawienie, by zwierzyna czuła się bezpiecznie i nie uciekała. Aby osiągnąć sukces, myśliwi muszą być bardzo cisi, unikać hałasu oraz innych czynników, które mogłyby spowodować ucieczkę zwierzyny. Dodatkowo mogą używać specjalnych urządzeń do odstraszania ptaków lub innych zwierząt, które mogłyby spłoszyć zwierzynę.
Ciągnięcie może być trudne i czasochłonne, jednak skutecznie stosowane może okazać się skuteczną metodą polowania. Jest szczególnie efektywne w przypadku dużych grup zwierzyny płowej, na przykład żubrów czy muflonów. Metoda ta wymaga cierpliwości oraz umiejętności skutecznego zapewnienia bezpieczeństwa i komfortu zwierzętom łownym podczas polowania.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj ciągnięcie w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę C
- chwost
ogon muflona.
- czapliniec
miejsce licznego gniazdowania czapli. W czaplińcu czaple siwe podlegają całkowitej ochronie.
- ciąć
o dziku: atakować szablami myśliwego lub psa.
- cielić się
o samicach żubra, łosia, jelenia i daniela: rodzić młode.
- chwytacz
osoba wybierająca zwierzynę z sieci podczas odłowów.
- czapeczka
kaptur ptaka łowczego.
- czemchanie
wycieranie przez jeleniowate poroża ze scypulu (o drzewa lub krzewy).
- czapla siwa, czapla siwa (Ardca cincrea L.)
ptak z rodziny czapli o długiej szyi, którą charakterystycznie wygina w locie. Wierzch ciała popielaty, spód biały, lotki dłoni czarne. Długość 90 cm, rozpiętość skrzydeł 160-170 cm. (...)
- conductus, conductus, przewód łowiecki
jeden z ciężarów łowieckich prawa książęcego, polegający na dostarczaniu i utrzymywaniu podwód dla księcia, jego strzelców i dworu podczas polowania.
- czworak, czworak, fierling
nietypowa broń myśliwska (łamana) posiadająca cztery lufy, przeważnie dwie kulowe i dwie śrutowe.