Internetowy Słownik Łowiecki

Drapieżnik duży to termin odnoszący się do gatunków zwierząt należących do wyższego rzędu ssaków drapieżnych, charakteryzujących się dużymi rozmiarami i zazwyczaj będącymi na szczycie łańcucha pokarmowego w swoich ekosystemach. W Polsce do tej grupy zaliczają się niedźwiedź brunatny, ryś i wilk szary. Niedźwiedzie, rysie i wilki są gatunkami objętymi ochroną prawną zgodnie z ustawą o ochronie przyrody. Ich status ochronny wynika z faktu, że były one przez wiele lat obiektem intensywnej polowań i polowań ze względów zarówno użytecznościowych, jak i ze strachu przed tymi zwierzętami.

Niedźwiedzie brunatne (Ursus arctos) są największymi drapieżnikami zamieszkującymi terytorium Polski. W ciągu ostatnich dziesięcioleci ich populacja stopniowo się zwiększyła, choć nadal jest stosunkowo niewielka. Ryś jest mniejszym od niedźwiedzia drapieżnikiem, charakterystycznym głównie dla obszarów leśnych w Polsce. Z kolei wilk szary (Canis lupus) powrócił do polskich lasów po ponad stuletniej nieobecności.

Ochrona tych gatunków ma na celu zachowanie różnorodności biologicznej oraz równowagi ekologicznej w polskich ekosystemach naturalnych. Ponadto, naturalne środowisko życia dużych drapieżników stanowi obszary chronione m.in. parki narodowe i rezerwaty przyrody, co dodatkowo wpływa na konieczność ochrony tych gatunków oraz ich siedlisk.

Należy pamiętać, że stosowanie się do uregulowań dotyczących ochrony wielkich drapieżników przyczynia się do zachowania natury w stanie niezmienionym oraz chroni dziką faunę przed zagrożeniami spowodowanymi działalnością człowieka.