Definicja hasła: loftki
- loftki
gruby śrut o średnicy powyżej 4,5 mm używany do polowania na wilki
Loftki to gruby śrut o średnicy powyżej 4,5 mm, specjalnie przeznaczony do polowania na duże dzikie zwierzęta, takie jak wilki. Charakteryzują się dużą siłą penetracji oraz zdolnością do przebicia skóry i kości zwierząt łownych. Loftki wykonane są z twardego metalu i są powszechnie stosowane przez myśliwych do skutecznego polowania na zwierzęta o znacznym rozmiarze, takie jak wilki, niedźwiedzie czy jelenie. Stanowią one ważną formę amunicji dla myśliwych prowadzących polowanie na duże dzikie zwierzęta, umożliwiając szybkie i skuteczne uśmiercenie zdobyczy. Loftki są dostępne w różnych rozmiarach oraz kształtach, a ich cena może się różnić w zależności od producenta oraz modelu. Odpowiedni dobór rodzaju amunicji jest niezwykle istotny dla skuteczności i bezpieczeństwa przeprowadzanego polowania.
Potrzebujesz dokładniejszych informacji?
szukaj loftki w wyszukiwarce Google
Inne hasła na literę L
- lot tokowy
lot odbywany przez samce ptaków w okresie godowym w poszukiwaniu samicy (np. wiosenne ciągi słonek - obloty).
- latarnia
łeb wilka.
- lawerak
seter angielski, najmniej z seterów używany do polowań. Wysokość 50-55 cm, maść biała nakrapiana (także w czarne lub brązowe łaty). Pracuje górnym wiatrem, szczególnie użyteczny w (...)
- loszka
młoda samica dzika (drugi rok życia).
- legawiec
pies myśliwski wystawiający zwierzynę. Dawniej 1egawiec wystawiał zwierzynę kładąc się na ziemi (stąd nazwa). Do 1egawców należą triery, pointer, wyżły i gryfon.
- latacz
w sokolnicłwie ptak łowczy ułożony tak, aby podczas polowania przelatywał nad stadem kuropatw powodując ich dotrzymanie i umożliwienie myśliwemu dojścia na odległość skutecznego (...)
- leżeć
o zwierzynie: przebywać w legowisku.
- las
zespół biologiczny (układ ekologiczny), w którym właściwe dla niego: szata roślinna (głównie drzewiasta), zwierzęta i czynniki przyrody nieożywionej są wzajemnie uzależnione.
- lewka
lewa lufa strzelby myśliwskiej.
- lankastrówka
nazwa broni odtylcowej pochodząca od nazwiska jej wytwórcy, londyńskiego Charlcsa W. Lancastera. W 1852 r. udoskonalił on lefoszówkę. wprowadzając nabój z centralną spłoonką.